Η Μετάβαση

Bill Sanderson- Human Evolution

     Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία, οι προσωπικές εμπειρίες, η απομόνωση της πληροφορίας ή όλα μαζί, αλλά ολοένα και περισσότερο έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος αλλάζει. "Σιγά το νέο" ή "γενικότητες" είναι τα πρώτα πράγματα που ξεπήδησαν και στο δικό μου μυαλό, οπότε σε καταλαβαίνω απόλυτα εγκεφαλογραφημένε μου αναγνώστη. 

     Ο κόσμος άλλωστε, οι κοινωνίες και κάθε ομάδα ανθρώπων ανανεώνονται με το πέρασμα του χρόνου, αποκτούν διαφορετικές ιδέες κι εμπειρίες, άρα και χαρακτήρα. Οι άνθρωποι σαν μονάδες μπορεί να πιστεύουν πως δεν αλλάζουν, όμως τα σύνολα κάθε μορφής που σχηματίζουν αλλάζουν σίγουρα κι είναι εύκολα παρατηρήσιμο. Ακόμα και τα κτίρια αλλάζουν, εκτός ίσως από τα γραφεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εδώ απέναντι, όροφος που στέκει χρόνια στο ίδιο σημείο περιμένοντας προφανώς εμένα να βρω την οικονομική δυνατότητα για ένα μπαζούκα προκειμένου να το γκρεμίσω. Ίσως έτσι νιώσω λίγο περισσότερο ότι τελώ κοινωνικό έργο. 

     Με λίγα λόγια, αντιλαμβάνομαι ότι ζω σε μια κοσμο-διάσταση κατά την οποία τα πάντα ρέουν, κι όσα δε ρέουν κάτι δεν πάει καλά με την πάρτη τους. Αλλά η αλλαγή για την οποία τραγουδώ με την κιθάρα που δεν έχω τόση ώρα έχει να κάνει με τα θεμέλια νομίζω. Ή καλύτερα με τις συνέπειες αυτής. Κι αρχίζω τελικά να ενστερνίζομαι τις τεχνοκρατικές απόψεις εκείνων που με περισπούδαστο ύφος μιλούσαν για "κρίση αξιών". Βασικές "αλήθειες" που παγιώθηκαν στο μυαλό μας από μικρή ηλικία έχουν αρχίσει να αμφισβητούνται, αν δεν έχουν ήδη καταρριφθεί επιστημονικά ή εμπειρικά. Έννοιες όπως φιλία, οικογένεια, επικοινωνιακή αλληλεπίδραση, καθημερινότητα, εργασιακή (συν)υπόσταση, υγεία και διατροφή, ταξική διαφοροποίηση και πολλά άλλα, έχουν αρχίσει (στο ρήμα αυτό βρίσκεται το ζουμί της υπόθεσης) να μεταβάλλονται. Κι επειδή, συναρτήσει του χρόνου σε κάθε περίπτωση, δεν ξέρουμε αν και πού θα καταλήξει αυτή η διαδικασία, πιθανότατα να μην έχουμε προσανατολιστεί ως προς τα πράγματα που (θα) μας καθορίζουν. Κοινώς, δεν καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται ακόμα. Κρίση ταυτότητας.

     Κι αν αυτό το φαινόμενο μπορεί να δικαιολογηθεί όσο είσαι κάτω των 30 κι έχεις ανοικτούς ορίζοντες, όρεξη κι ενέργεια, η παρατήρησή του σε άτομα (αρκετά) μεγαλύτερης ηλικίας (εξαιρούνται οι εξαιρέσεις πάντοτε) μαρτυρά αυτό που ο γραφών εκλαμβάνει ως ιδιαιτερότητα των καιρών. Δε χωρά αμφιβολία, έστω κι αν δεν είναι εύκολα αντιληπτό εξ' αρχής, ότι το διαφορετικό της υπόθεσης ξεκινά και καταλήγει σε εμάς. Η παραδοχή όμως γεννιέται με το εξής ερώτημα: Θες να αλλάξεις το περιβάλλον σου ή κι εσένα τον ίδιο, ή απλά παρασύρεσαι από την ορμή των γεγονότων; Κι αν όχι, πώς νομίζεις ότι μπορείς να γίνεις το σταθερό σημείο ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου σύμπαντος;

Οι τίτλοι δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου

Σαν την άμμο λοιπόν.
Δεν την κρατάς, δε μπορείς.
Λίγοι κόκκοι θα μείνουν στο τέλος
Δε θα θυμίζουν πια τίποτε από αυτή την αίσθηση.
Την ανάμνηση, τα νεαρά δάχτυλά σου
Ζεστές, τεθλασμένες γραμμές κάτω από τον ήλιο.
Φτιάχνω κύματα στην άμμο, τα ακούω δίπλα μου.
Μου μιλούν.
Σαν την άμμο.

Έτσι κι αυτό, λοιπόν.
Μπορείς να τολμήσεις.
Να το παγιδεύσεις, στο όνομα μιας κάποιας τελειότητας.
Μιας πληρότητας ενδογενούς,
να το παγιδεύσεις σαν να ταν δικό σου.
Σαν ανάσα που θες να κρατήσεις για πάντα.
Όσο τα πνευμόνια του ανθρώπου χωρούν.
Όσο αντέχουν.

Όσο αντέχουν τα μάτια να μη δουν την ειρκτή.
Τα δεσμά που με τόση στερεομανία έσιαξες.
Με τόσο φόβο για την απώλεια.
Να το παγιδεύσεις σαν να ταν δικό σου..
Κι αν το βράδυ θυμάσαι τι σε γοήτευσε το πρωί.
Ανάθεμα κι αν θυμάσαι..
Ποια αστέρια σου παν να τα σβήσεις.
Ποια αγάπη σου ψιθύρισε βάναυσα να την σκοτώσεις.


Δεν το κρατάς, δε μπορείς.
Σαν την άμμο λοιπόν, σα μιαν ανάσα.
Με το χέρι βυθισμένο στα έγκατά της.
Σήκωσε το ψηλά, δες τα καλοκαίρια να γλιστρούν.

Κι όμως, λυγίζει

Relativity by M. C. Escher

   

   Είναι η πιο σχετική έννοια που συναντάται καθώς ο άνθρωπος εξελίσσεται. Παρ' όλα αυτά το αληθές διαστρεβλώνεται αποκαλώντας το έτσι, μια και πρόκειται για μια απόλυτα μετρήσιμη/ διαχειρίσιμη ποσότητα, σαν όλες τις άλλες. Μια παραπάνω διάσταση για την ακρίβεια, με κύριες συνιστώσες τη βαρύτητα και το ταχύ της κίνησης. Είναι γνωστό πια, η γνώση υπάρχει μα όχι κι η αντίληψη. Αν κάποιος έφτανε σε αυτή, αν οι υποδομές ήταν ανοικτές και διαθέσιμες προς εκείνον, θα ήταν δυνατό να το διαμορφώσει τόσο απλά, σαν ένα νήπιο που φτιάχνει ανθρώπους από πλαστελίνη. Γιατί είναι γνωστό πια, λυγίζει. Δυο παρατηρητές μπορεί να κοιτούν ένα γεγονός που εξελίσσεται μπροστά τους, μα να φτάσουν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Κανείς τους δεν έχει δίκαιο, ταυτόχρονα όμως κανείς δεν κάνει λάθος.

      "Όλα αυτά όμως είναι θεωρήματα (που στέκουν) στο μυαλό, μα δεν εφαρμόζονται με γυμνά χέρια", διάβασα. Συμπεραίνοντας δηλαδή πως για άλλους νομίζεται ως το πολυτιμότερο αγαθό, ενώ άλλοι το περνούν για "τζάμπα" και το μεταχειρίζονται αναλόγως. Κανείς τους δεν έχει δίκαιο, ταυτόχρονα όμως κανείς δεν κάνει λάθος. Διότι, χωρίς θεωρία εν τέλει, όλοι φτιάχνουν ανθρώπους από πλαστελίνη. Το λυγίζουν κι ας μην το καταλαβαίνουν. Γιατί είναι η πιο σχετική έννοια που συναντάται καθώς ο άνθρωπος εξελίσσεται.

Διακοπές

-"Θέλω να φύγω.."
-"Γιατί;"
-"Γιατί νιώθω να πνίγομαι! Αυτή η (κάθε) μέρα με λυγίζει."
Γύρω τους θόρυβος πολύς, κι οι ψηλοί τοίχοι τους έκρυβαν τον ήλιο.
-"Κι αν φύγεις θα το διορθώσεις, λες; Θα δεις τον ήλιο αλλού;"
-"Δεν ξέρω. Τουλάχιστο να ηρεμήσω κάπως."
Κοιτάζονταν σαν να μην υπήρχε τριγύρω τίποτε άλλο, πέρα από τους ίδιους.
-"Κι όταν γυρίσεις;"
-"Δεν ξέρω σου λέω! Μάλλον θα μείνω μέχρι να ξαναφύγω."
-"Κι αν δε με βρεις όταν γυρίσεις;"
-"....τότε φύγε!"
-"Εντάξει, θα φύγω! Θα συμβεί αργά ή γρήγορα, αναπόφευκτο φαινόμενο είναι.. Αλλά πριν φύγω, να σε ρωτήσω και κάτι άλλο;"
-"Τι, πια;"
-"Πότε θα θυμηθείς πώς να σκαρφαλώνεις;"
-"Τι εννοείς;"
-"Όπως όταν ήσουν παιδί και σκαρφάλωνες πάνω στα δέντρα.. Δε θυμάσαι;"
-"Αν θες να με κουράσεις, τα καταφέρνεις περίφημα.."
-"Μπορείς λοιπόν να ταξιδέψεις όπου θες, να δεις ήλιους να ανατέλλουν πάνω από κάστρα σε κορυφές βουνών, ή να δύουν σε λίμνες μακρινές και μεγάλες σαν θάλασσες. Και θα τους θαυμάσεις για την ομορφιά τους. Κανένας από αυτούς όμως δε θα είναι ο δικός σου ήλιος, αυτοί είναι των άλλων. Γιατί ο δικός σου θα σε περιμένει εδώ, να σκαρφαλώσεις πάνω από τους τοίχους που σε πνίγουν για να τον συναντήσεις."
-"Μα πώς.. Είμαι πια σε χρόνια που δε μπορώ να σκαρφαλώσω.."
-"Μίλα στο παιδί μέσα σου. Αυτό μόνο θυμάται να σου το απαντήσει, κανείς άλλος. Κι επειδή είσαι πια ενήλικας άνθρωπος, προσπάθησε σε παρακαλώ να μην το κάνεις να σε βαρεθεί.."

"Και όμως, γυρίζει"

[..]   Για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι είχαν την πεποίθηση ότι η Γη είναι επίπεδη και κέντρο του σύμπαντος. Από τον Ζ’ π.Χ. αιώνα όμως , σοφοί παρατηρητές ανέτρεψαν την άποψη αυτή. Πρώτος ο Θαλής ο Μιλήσιος κι έπειτα ο Αναξίμανδρος, ο Πυθαγόρας και ο Παρμενίδης υποστήριξαν ότι η Γη είναι στρογγυλή. Περίπου δυο αιώνες αργότερα, ο Αριστοτέλης επιβεβαίωσε και πειραματικά τις φιλοσοφικές θέσεις των προγενέστερων, όπως άλλωστε αργότερα και ο Αρχιμήδης.

   Οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι προχώρησαν ακόμα περισσότερο και υποστήριξαν ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Αντίθετα με τα όσα πίστευαν ως τότε, απέδειξαν ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός και κυρίως ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είναι οι πρώτοι που συνέλαβαν τη μεγάλη αλήθεια. Όμως, ο Αριστοτέλης είχε αντίθετη άποψη κι αυτή επικράτησε. Ο Σταγειρίτης δίδασκε πως η Γη είναι μεν σφαιρική αλλά στέκει ακίνητη στη μέση του στερεώματος.

   Στα μέσα του Β’ μ.Χ. αιώνα, ο Πτολεμαίος Κλαύδιος συστηματοποίησε τις ως τότε αντιλήψεις παρασιωπώντας τις θέσεις των Πυθαγόρειων φιλοσόφων. Γι’ αυτόν, η Γη είναι μια ακίνητη σφαίρα στο κέντρο του κόσμου κι όλα τα άλλα ουράνια σώματα περιστρέφονται γύρω της. Οι φανατικοί κληρικοί δέχτηκαν πως το σύστημα του Πτολεμαίου συμφωνούσε με τις γραφές και πολέμησαν λυσσαλέα κάθε αντίθετη άποψη. Για περίπου 1500 χρόνια, όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει την ακινησία του πλανήτη μας, εθεωρείτο αιρετικός κι αντιμετώπιζε το ανάθεμα της Εκκλησίας.

[...] Ο Κοπέρνικος έγραψε ένα ογκοδέστατο βιβλίο με τίτλο «Η περιστροφή των ουρανίων σωμάτων». Σ’ αυτό, υποστήριζε ότι η Γη δεν είναι τίποτε άλλο από έναν πλανήτη, που περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο. Και ότι όλοι οι πλανήτες έχουν αυτή τη διπλή περιστροφή.

   Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα 1515 στη Νυρεμβέργη και ξεσήκωσε θύελλα. Οι επιστήμονες αποφάνθηκαν πως επρόκειτο για σκάνδαλο. Η Εκκλησία το έβγαλε αιρετικό, γιατί «έρχεται σε σύγκρουση με τις άγιες γραφές». Κανένας δεν ήθελε να πιστέψει πως η Γη μπορούσε να μην είναι το κέντρο του κόσμου. Ο Κοπέρνικος πέθανε το 1543 βυθισμένος στην περιφρόνηση. Σήμερα, θεωρείται ο θεμελιωτής της νεότερης αστρονομίας...

   Ακριβώς 121 χρόνια μετά τον θάνατο του Κοπέρνικου, γεννήθηκε ο Γαλιλαίος Γαλιλέι (1564). Στα 19 του, παρατηρώντας μέσα στον καθεδρικό ναό της Πίζας μια λάμπα που πηγαινοερχόταν, καθώς την κινούσε ο αέρας, ανακάλυψε τους νόμους της ισόχρονης κίνησης του εκκρεμούς. Στη συνέχεια, εφεύρε την υδροστατική ζυγαριά, ανακάλυψε τους νόμους της βαρύτητας, έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης δυναμικής και, στα 1609, σε ηλικία 45 χρόνων, κατασκεύασε στη Βενετία το πρώτο αστρονομικό τηλεσκόπιο, με το οποίο έκανε παρατηρήσεις στο φεγγάρι. Ήθελε να διαπιστώσει, αν ο Κοπέρνικος είχε δίκιο με τα όσα έλεγε για την κίνηση των πλανητών.

   Λίγα χρόνια αργότερα, είχε κι αυτός καταλήξει στο συμπέρασμα πως δεν είναι ο Ήλιος που γυρίζει γύρω από τη Γη, αλλά η Γη που περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, όπως και όλοι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Ανακοίνωσε περιχαρής την ανακάλυψή του, για να διαπιστώσει πως η έρευνα και η επιστήμη δεν είχαν καμιά τύχη στην εποχή του.

   Η ανακοίνωσή του θεωρήθηκε φοβερή βλαστήμια κατά του θεού. Τον είπαν αιρετικό. Ο Γαλιλαίος επέμενε στην άποψή του με αποτέλεσμα στις 22 Ιουνίου του 1633, να τον συλλάβει η Ιερή Εξέταση και να τον φυλακίσει. Συνέχισε να επιμένει πως η Γη γυρίζει και πως αυτό είναι ανεξάρτητο από τη θρησκεία. Από τα μέσα Ιανουαρίου του 1634 κι ενώ πατούσε πια τα εβδομήντα του, οι δεσμοφύλακες άρχισαν να τον υποβάλλουν σε φριχτά βασανιστήρια, μήπως και τον συνετίσουν. Άντεξε τρεις βδομάδες.

   Στις 10 Φεβρουαρίου του 1634, γονατιστός μπροστά στους ιεροεξεταστές, απαρνήθηκε τη θεωρία του ως λαθεμένη και αιρετική. Λέγεται πως, την ίδια στιγμή, μουρμούρισε: «Και όμως, γυρίζει». Έζησε άλλα οκτώ χρόνια. Πέθανε το 1642, περιορισμένος και κάτω από την αυστηρή παρακολούθηση της Ιερής Εξέτασης. Ακριβώς 350 χρόνια μετά το θάνατό του, ο πάπας Παύλος ζήτησε δημόσια συγνώμη για τις διώξεις που υπέστη ο Γαλιλαίος, αναγνωρίζοντας πως η Ιερή Εξέταση είχε κάνει λάθος..

Πηγή: Historyreport.gr

                                                                                                  

Προσπαθούσα καιρό τώρα να ενταχθώ. Να αφομοιωθώ, να ζήσω μαζί τους σχεδόν σα να μαι εκείνοι. Πίστευα ότι έχω εγώ κάπου λάθος κι εκείνοι δίκαιο. "Είναι περισσότεροι", έλεγα συνεχώς στον εαυτό μου, "κάτι παραπάνω θα ξέρουν". Και για λίγο ηρέμησα, κυρίως επειδή η αποδοχή τους απάλυνε τη θάλασσα γύρω μου. Πρόδιδα όμως τον εαυτό μου και μου στοίχιζε. Τις ιδέες μου, όλα μου τα ερεθίσματα. Δεν ήμουν εγώ, γιατί εγώ είμαι αυτή η τρελή σκέψη στο κεφάλι μου. Εγώ είμαι εκείνο το βιβλίο που δε βγάζει νόημα. Εγώ είμαι εκείνα τα απογεύματα. Εγώ τελικά είμαι εσύ.

Δέντρα αποφάσεων

Τα λάθη είναι αποφάσεις. Κι είναι για όλους.
Είναι αυτά που καθορίζουν την ανθρώπινη φύση μας.
Είναι επιλογή που μας βοηθά στη διαδικασία της εξέλιξης, ένα βήμα παραπέρα.
Άλλωστε η τελειότητα ποτέ δεν ήταν επιλογή, κι αν ήταν, τότε θα έπρεπε να την αποφεύγαμε.

Πόσο εύκολα όμως τα αναγνωρίζουμε; Πόσο έγκαιρα;
Πριν φτάσει κανείς σε τέτοια ερωτήματα, προηγείται κάτι άλλο:
Πρέπει να τα αναγνωρίσουμε ως λάθη;
Γιατί είναι επιλογές που σε οδηγούν σε ένα δρόμο ή σε άλλο, τον οποίο ακολουθείς και μετά πάλι το ίδιο.
Σα μια πολύπλοκη διακλάδωση με τη δική σου (μοναδική) γραμμή από την αφετηρία ως το τέλος.
Προχωράς. Αλλάζεις. Εξελίσσεσαι.
Άρα λάθη γιατί να τα πεις;

"Λάθος ονομάζω μια πράξη για την οποία κάποια στιγμή μετάνιωσα που την έκανα", μου είπε.
Δίκαιο.
Μέσα σ' αυτή την πολύπλοκη διακλάδωση κάποια πράγματα πρέπει να παραμένουν απλά.
Την τράβηξες τη γραμμή, προχώρησες, μα κοίταξες πίσω. Ακόμα κι αν δεν το ήθελες.
Ευχήθηκες, έστω για λίγο, να βρισκόσουν και πάλι στο προηγούμενο σημείο. Να διαλέξεις διαφορετικά.
Κι ίσως έχει κι αυτό το νόημά του ακόμα κι αν δεν το κατάλαβες εξ' αρχής.

Κι όμως, μπορεί να μην το παραδεχθείς ποτέ. Γιατί φοβάσαι.
Φοβάσαι πως αν το κάνεις θα πρέπει να ζήσεις με το βάρος μιας τέτοιας παραδοχής,
Φοβάσαι πως θα πρέπει να λογοδοτήσεις, πρώτα πρώτα στον εαυτό σου:
"Γιατί με οδήγησες εκεί;"
Έτσι είναι πιο εύκολο να σκεφτείς ότι δεν έχεις να λογοδοτήσεις πουθενά σε κανέναν, και να συνεχίσεις τη γραμμή σου με ό,τι σου έχει απομείνει.
Κι ίσως έχει κι αυτό το νόημά του.

Κι αν θες να επιστρέψεις; Αν τελικά κάνεις την υπέρβαση και ξεκάθαρα πια το λες;
Υπάρχει επιστροφή; Υπάρχει άλλη κατεύθυνση;
Φοβάμαι πως όχι..
Είναι μονόδρομος και πάει μόνο μπροστά.
Δε μπορείς να επιστρέψεις σε κάτι το οποίο πέρασες.
Το ήξερες από την αρχή όμως, έτσι δεν είναι;
Δεν ήξερες το παιχνίδι πώς παίζεται;

Αν ναι, τότε ξέρεις κι ότι όλα αυτά είναι μια απάτη του μυαλού σου.
Ξέρεις πως ο δρόμος δεν ήταν ποτέ καθορισμένος.
Τα σημεία που πέρασες (και που θα βρεις) δεν ήταν τίποτε άλλο από παράγωγα των πρότερων επιλογών σου.
Κι αυτό είναι ίσως ό,τι σου χρειάζεται για να διορθώσεις κάτι για το οποίο μετάνιωσες..
Δε μπορείς να επιστρέψεις στο σημείο που παρατήρησες το σφάλμα.
Μπορείς όμως να επιλέξεις να "ξαναβρείς" αυτό το σημείο μπροστά σου.
Ή να ελπίζεις τουλάχιστον.
Ή να συνεχίσεις να φοβάσαι για όσο προχωράς.

Πριν

Πριν κοιτάξεις μέσα, να ξέρεις.
Η αλήθεια θα σε πονέσει, θα σε κάνει να τρέξεις μακρυά.
Ξέρω, το μυστήριο σαγηνεύει, μα το να σου αποκαλυφθώ θα σηκώσει τοίχους ανάμεσά μας περισσότερους απ όσους θα γκρεμίσει.

Πίστεψέ με, είναι καλύτερα έτσι.
Δε με ξέρεις, κι αυτή η απόσταση σε κρατάει κοντά.
Μείνε λοιπόν σε όσα βλέπεις, όσα σε αφήνω να δεις.
Τα υπόλοιπα ανήκουν σε ήλιους που δε σε ζέσταναν, σε βροχές που δε σε στέγνωσαν από χαρά και πόνο.
Θα δεις αμυχές, σκισμένα γόνατα μικρού παιδιού, ματωμένες παλάμες.
Δε θα ξέρεις όλα αυτά πώς να τα φτιάξεις.
Θα μάθεις να απελπίζεσαι, όπως κι εγώ.

Μη βιαστείς να πεις πως θα βοηθήσεις.
Άφησέ τα όπως είναι, εγώ τα προκάλεσα, εγώ θα τα φτιάξω.
Πάντα αυτό κάνω.
Δε σου ζήτησα βοήθεια, ποτέ κι απο κανέναν δε ζήτησα κι ούτε πρόκειται.
Τέτοια πράγματα δεν κόβονται στα δύο για να μοιραστούν.
Μείνε λοιπόν σε όσα βλέπεις, μάθε να αρκείσαι σ αυτή τη μάσκα.

Ήδη έφτασες αρκετά μακρυά και σε θαυμάζω γι αυτό.
Ως εδώ όμως.

(awesomely awesome) uknown artwork

Everything seems simpler from a distance

  

Η φωτογραφία είναι αφιερωμένη σε κάθε στατιστικάριο που μπορεί να διαβάσει (ή όχι) αυτό το κείμενο. Love you guys!

     Ως απόσταση μπορεί να χαρακτηριστεί μια αριθμητική περιγραφή του πόσο μακρυά ή κοντά είναι δυο ή περισσότερα αντικείμενα, είτε χωρικά είτε χρονικά. Για να μετρηθεί σαν έννοια, πρέπει να προκαθοριστεί ένα σημείο αναφοράς. Αυτό μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τον μετρητή, αρκεί να είναι σωστά τεκμηριωμένο. Ο επιστήμες διδάσκουν παρ' όλα αυτά ότι όποιο σύστημα μέτρησης κι αν διαλέξει κανείς, οι ιδιότητες παραμένουν ίδιες και τα συμπεράσματα σε κάθε περίπτωση δε θα διαφέρουν μεταξύ τους, παρά τις αρχικές εντυπώσεις.

     Στον άνθρωπο πιο συγκεκριμένα, έχει την ίδια επίδραση στο μυαλό με αυτή που έχει στα μάτια. Όσο μεγαλύτερη δηλαδή η απόσταση, τόσο πιο πολλές φαντασιώσεις το μυαλό παράγει, κι όταν πια η ορατότητα που αφορά το μακρινό αντικείμενο εκμηδενιστεί, τα γεγονότα παραδίδονται ολοκληρωτικά στη φαντασία κι η εντύπωση που μένει είναι καθαρά δική μας. Το συγκεκριμένο φαινόμενο μπορεί να ερμηνευτεί ψυχολογικά ως μια αλήθεια που δε χρειάζεσαι απαραίτητα, το τι δηλαδή ισχύει στην πραγματικότητα. Σου φτάνει αυτό που νομίζεις εσύ γι αυτό που (δε) βλέπεις, ακόμα κι αν είναι εντελώς λανθασμένο.

   Η απόσταση έχει όμως κι άλλο ένα χαρακτηριστικό. Μειώνει δραστικά την αλληλεπίδραση μεταξύ πραγμάτων κι έννοιών, όπως για παράδειγμα ένα μέταλλο, που όσο περισσότερο απομακρύνεται από ένα μαγνητικό πεδίο, τόσο λιγότερο μαγνητίζεται από το κέντρο του. Στη φυσική, το μέγεθος των δυνάμεων που ασκούνται μεταξύ των σωμάτων είναι αντιστρόφως ανάλογο του μεγέθους της απόστασης μεταξύ τους. Το συγκεκριμένο φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί καθημερινά σε όλα τα πράγματα που μας περιβάλλουν.

     Κι εδώ λοιπόν παρατηρείται η αντίφαση: Η ίδια απόσταση που δημιουργεί «οπτασίες», μπορεί να λειτουργήσει ως ισοπεδωτικός παράγοντας, να απλοποιήσει, κι εν τέλει να συμβάλει καθοριστικά στον επαναπροσδιορισμό του πόσο μακρυά ή κοντά πρέπει να βρίσκονται δυο ή περισσότερα αντικείμενα, είτε χωρικά είτε χρονικά.

Future is Darkness/ Σκοταδισμός

• Φοβάται. Από την αρχή ως το τέλος. Φοβάται, παλεύει, ξεπερνά, και μετά ξανά το ίδιο. Αυτή η λούπα που μοιάζει τόσο ίδια, μα ταυτόχρονα τόσο οδυνηρά καινούρια. Μαθαίνει από τα λάθη, μα αποκλείεται να τα επαναλάβει ακριβώς ίδια. Άρα δε μαθαίνει.
• Αυτό που φοβάται περισσότερο είναι το άγνωστο. Το σκοτάδι. Αυτό που δεν ξέρει αν μπορεί ή όχι να διαχειριστεί, να αντιμετωπίσει. Η ματιά που δε φτάνει πέρα από όσα γνωρίζεις ήδη και που δε χρειάζονται το φως. Τα βήματα αργά, γεμάτα αμφιβολία. Η σιωπή, σκοτεινή φίλη, κι εσύ ο θόρυβος. Μόνο εσύ;
• Το μέλλον και το σκοτάδι, έννοιες συνώνυμες. Το πώς αντιμετωπίζεις το ένα, αυτόματα συνιστά και τρόπο αντιμετώπισης του άλλου. Ανέκαθεν ήθελες να προβλέψεις το μέλλον, κι αν για το άλλο αρκεί λίγο φως (αναρωτιέμαι αν είναι όντως έτσι), εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν.
• Δεν αγαπά το σκοτάδι. Κι όμως, εκεί βρίσκει όσα το φως δε μπορεί να δείξει.