Οι τίτλοι δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου

Σαν την άμμο λοιπόν.
Δεν την κρατάς, δε μπορείς.
Λίγοι κόκκοι θα μείνουν στο τέλος
Δε θα θυμίζουν πια τίποτε από αυτή την αίσθηση.
Την ανάμνηση, τα νεαρά δάχτυλά σου
Ζεστές, τεθλασμένες γραμμές κάτω από τον ήλιο.
Φτιάχνω κύματα στην άμμο, τα ακούω δίπλα μου.
Μου μιλούν.
Σαν την άμμο.

Έτσι κι αυτό, λοιπόν.
Μπορείς να τολμήσεις.
Να το παγιδεύσεις, στο όνομα μιας κάποιας τελειότητας.
Μιας πληρότητας ενδογενούς,
να το παγιδεύσεις σαν να ταν δικό σου.
Σαν ανάσα που θες να κρατήσεις για πάντα.
Όσο τα πνευμόνια του ανθρώπου χωρούν.
Όσο αντέχουν.

Όσο αντέχουν τα μάτια να μη δουν την ειρκτή.
Τα δεσμά που με τόση στερεομανία έσιαξες.
Με τόσο φόβο για την απώλεια.
Να το παγιδεύσεις σαν να ταν δικό σου..
Κι αν το βράδυ θυμάσαι τι σε γοήτευσε το πρωί.
Ανάθεμα κι αν θυμάσαι..
Ποια αστέρια σου παν να τα σβήσεις.
Ποια αγάπη σου ψιθύρισε βάναυσα να την σκοτώσεις.


Δεν το κρατάς, δε μπορείς.
Σαν την άμμο λοιπόν, σα μιαν ανάσα.
Με το χέρι βυθισμένο στα έγκατά της.
Σήκωσε το ψηλά, δες τα καλοκαίρια να γλιστρούν.

"Τα υπόλοιπα, είναι σιωπή."

The Silence, by Anton Semenov

"There are some qualities- some incorporate things,
That have a double life, which thus is made
A type of that twin entity which springs
From matter and light, evinced in solid and shade.
There is a two-fold Silence- sea and shore-
Body and soul. One dwells in lonely places,
Newly with grass o'ergrown; some solemn graces,
Some human memories and tearful lore,
Render him terrorless: his name's "No More."
He is the corporate Silence: dread him not!
No power hath he of evil in himself;
But should some urgent fate (untimely lot!)
Bring thee to meet his shadow (nameless elf,
That haunteth the lone regions where hath trod
No foot of man,) commend thyself to God" 

_______________________________________

 Sonnet- Silence, by Edgar Allan Poe 

Παραμύθια ενός ταξιδιώτη #5

-"Τι στο διάολο κάνετε, μου εξηγείτε!?"

     Σταμάτησαν όλοι μονομιάς, μην έχοντας κάτι να απαντήσουν. Και να είχαν άλλωστε, οι δυνάμεις τους είχαν εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό, μια κι οι ώρες ήταν πολλές, και τις περισσότερες απ' αυτές ο ήλιος χτυπούσε αλύπητα. 

-"Ελάτε εδώ, γαμώ το κέρατό μου.." 

     Ο τόνος της φωνής του άρχισε να πέφτει, γεγονός καθόλου ενθαρρυντικό πάντως, κι όλοι τους το κατάλαβαν αυτό καθώς πλησίαζαν απρόθυμα. Κανένας τους βέβαια δεν ήθελε να ξεχωρίζει από τον άλλο κινδυνεύοντας να γίνει δέκτης ειδικής μνείας στον επερχόμενο παροξυσμό, επομένως όλοι λίγο- πολύ είχαν φροντίσει να κρατήσουν μια σχετική απόσταση. Είχαν αρχίσει να αποκτούν εμπειρία σ' αυτό..

      Ήταν φανερό πως οι αντοχές του είχαν φθείρει αρκετά με τα χρόνια, μέχρι κι ο ίδιος μπορούσε να το παραδεχτεί. Πλέον κουραζόταν αρκετά πιο εύκολα, και δε μπορούσε να δείξει την ίδια υπομονή όπως στις πρότερες δόξες του, ειδικότερα όταν ζητούσε κάτι και δεν έβλεπε να γίνεται. Τουλάχιστον όχι άμεσα. Μέσα του αναρωτιόταν αν αυτό ήταν ένα ακόμη πασιφανές σημάδι κατάπτωσης, άλλη μια πινακίδα που έλεγε πως φτάνει στο τέρμα του ταξιδιού. Τα νεύρα της στιγμής όμως τον εμπόδιζαν στην αναζήτηση κάποιας σχετικής και ψύχραιμης απάντησης, δεν είχε άλλωστε σκοπό να ανοίξει το στόμα του για να τους ψάλλει κυριακάτικους ύμνους..

-"Τι στο διάολο κάνετε!? ΘΑ ΜΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ!?!?". το ουρλιαχτό έσπασε την αμήχανη σιωπή καθώς κλωτσούσε μερικά μπουκάλια νερό που δυστύχησαν να βρεθούν κοντά του. Κανείς δεν τον κοιτούσε. Ποιος τρελός να συναντούσε το βλέμμα του? "Ζητάω σαν μαλάκας τόση ώρα να γίνει ένα γαμημένο πράγμα, ΚΑΙ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ!!", συνέχισε πετώντας σάλια στους μπροστινούς. "Σας είπα τόσες φορές τι ακριβώς θέλω, πώς ακριβώς το θέλω..Κι έχουμε φάει τόση ώρα..Είναι λοιπόν τόσο δύσκολο αυτό που ζητάω!?"

     Και πάλι καμία απάντηση. Με λίγη τύχη όλη αυτή η εκτόνωση θα οδηγούσε σε ένα τέλος. Με λίγο έλεος από μεριάς του, σε λίγο θα έβλεπαν το δρόμο του γυρισμού στην ησυχία και τη χαλάρωση του σπιτιού τους. Αυτές τις σκέψεις έκαναν μετά σιωπηρής συμφωνίας οι περισσότεροι. 

Όχι όμως όλοι:

-"Ναι, αλλά είμαστε τόση ώρα εδώ..!", αναφώνησε ο Μαρκ ο αρχηγός.

     Πλέον όλοι κρατούσαν την ανάσα τους. Γύρισαν να τον κοιτάξουν με ένα "μην-το-χειροτερευεις-ρε-Μαρκ-γαμωτο" βλέμμα. Δεν τσιγκλίζεις τόσο εύκολα το μάτι του δράκου, χωρίς συνέπειες μάλιστα..

-"Για ξαναπές το, ρε μάστορα.."

-"Λέω, είμαστε ώρα εδώ και δε μπορούμε ούτε να σκεφτούμε πλέον! Έχουμε παραδώσει πνεύμα, δεν το βλέπετε?"

-"Ενώ νωρίτερα είχατε κάνει μπάνιο στην οξυδέρκεια.. ΜΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΡΕ!? Αν δε με γράφατε στ' αρχίδια σας απ' την αρχή, θα 'χαμε ξεκουμπιστεί ώρα τώρα!!!"

-"Ίσως γιατί μας έχει βγει η γλώσσα όχι ώρα, μέρες τώρα! Μας έχεις ταράξει στη δουλειά και δε λες να το καταλάβεις! Πώς αλλιώς να στο δείξουμε?"

     Αν πριν επικρατούσε αμήχανη σιωπή, αυτό τώρα το έλεγες τρομακτική ησυχία μιας μοναχικής νύχτας σε νεκροταφείο. Όλοι παρακολουθούσαν με ανανεωμένο ενδιαφέρον το μπρα-ντε-φερ ανάμεσα στα λυσσασμένα βλέμματα των δυο, περιμένοντας την επόμενη φράση να τουφεκίσει τη σιωπή.

-"Δεν έφτασα μέχρι εδώ μικρέ για να δέχομαι υποδείξεις από ένα παιδαρέλι..", είπε με τρεμάμενη φωνή που έσταζε μανία.

-"Ούτε εγώ δέχομαι υποδείξεις από έναν μέθυσο..", απάντησε κοιτώντας τον κατάματα.

     Το μυαλό του σταμάτησε στιγμιαία. Η ματιά του άστραψε. Πλέον είχε ξεπεράσει τα όρια της ανοχής του κι η ψυχραιμία φάνταζε μακρινή ανάμνηση, καθώς έσφιξε τις γροθιές του και τον πλησίασε απειλητικά. Οι πιο κοντινοί έσπευσαν να μπουν στη μέση, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα. Ένιωσε χέρια να τον κρατούν πίσω.

Κατάφερε παρ' όλα αυτά να φτάσει μπροστά στο πρόσωπο του Μαρκ που δεν έκανε βήμα πίσω, για να του πει τα τελευταία χαμηλόφωνα λόγια:

-"Έχεις τελειώσει, πουστράκι. Εγώ θα σε τελειώσω. Χάσου από μπροστά μου! ΔΡΟΜΟ!"

     Δε χρειάστηκε να το πει άλλη φορά, σε αντίθεση με πριν. Ο Μαρκ γύρισε αμίλητος και τράβηξε προς την έξοδο. Πολύ νωρίτερα από τους υπόλοιπους.

Ben and The Fanatic

In his teachings, Ben stressed that Zen was his path because it allowed him to be himself. All the other routes that allegedly lead to cosmic consciousness seemed to put him in conflict with his own nature. He advised all seekers to examine carefully what each system asked of the potential initiate, keeping in mind three rules:

1. What you are required to believe is what the system cannot prove. 

2. Anything that you are asked to keep secret is of more value to the teacher than to the student. 

3. Any practice that is forbidden offers something that the system cannot successfully replace with an alternative. 

One listener asked, "Don't you believe that giving up the pleasures of the senses will produce a different consciousness?" 

"My personal experience," Ben replied,"was that it produced the consciousness of fanaticism."

                                                                                             

Excerpts from "Zen Without Zen Masters"
Camden Benares
Copyright 1977 by Camden Benares
Falcon Press

Κι όμως, λυγίζει

Relativity by M. C. Escher

   

   Είναι η πιο σχετική έννοια που συναντάται καθώς ο άνθρωπος εξελίσσεται. Παρ' όλα αυτά το αληθές διαστρεβλώνεται αποκαλώντας το έτσι, μια και πρόκειται για μια απόλυτα μετρήσιμη/ διαχειρίσιμη ποσότητα, σαν όλες τις άλλες. Μια παραπάνω διάσταση για την ακρίβεια, με κύριες συνιστώσες τη βαρύτητα και το ταχύ της κίνησης. Είναι γνωστό πια, η γνώση υπάρχει μα όχι κι η αντίληψη. Αν κάποιος έφτανε σε αυτή, αν οι υποδομές ήταν ανοικτές και διαθέσιμες προς εκείνον, θα ήταν δυνατό να το διαμορφώσει τόσο απλά, σαν ένα νήπιο που φτιάχνει ανθρώπους από πλαστελίνη. Γιατί είναι γνωστό πια, λυγίζει. Δυο παρατηρητές μπορεί να κοιτούν ένα γεγονός που εξελίσσεται μπροστά τους, μα να φτάσουν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Κανείς τους δεν έχει δίκαιο, ταυτόχρονα όμως κανείς δεν κάνει λάθος.

      "Όλα αυτά όμως είναι θεωρήματα (που στέκουν) στο μυαλό, μα δεν εφαρμόζονται με γυμνά χέρια", διάβασα. Συμπεραίνοντας δηλαδή πως για άλλους νομίζεται ως το πολυτιμότερο αγαθό, ενώ άλλοι το περνούν για "τζάμπα" και το μεταχειρίζονται αναλόγως. Κανείς τους δεν έχει δίκαιο, ταυτόχρονα όμως κανείς δεν κάνει λάθος. Διότι, χωρίς θεωρία εν τέλει, όλοι φτιάχνουν ανθρώπους από πλαστελίνη. Το λυγίζουν κι ας μην το καταλαβαίνουν. Γιατί είναι η πιο σχετική έννοια που συναντάται καθώς ο άνθρωπος εξελίσσεται.

Διακοπές

-"Θέλω να φύγω.."
-"Γιατί;"
-"Γιατί νιώθω να πνίγομαι! Αυτή η (κάθε) μέρα με λυγίζει."
Γύρω τους θόρυβος πολύς, κι οι ψηλοί τοίχοι τους έκρυβαν τον ήλιο.
-"Κι αν φύγεις θα το διορθώσεις, λες; Θα δεις τον ήλιο αλλού;"
-"Δεν ξέρω. Τουλάχιστο να ηρεμήσω κάπως."
Κοιτάζονταν σαν να μην υπήρχε τριγύρω τίποτε άλλο, πέρα από τους ίδιους.
-"Κι όταν γυρίσεις;"
-"Δεν ξέρω σου λέω! Μάλλον θα μείνω μέχρι να ξαναφύγω."
-"Κι αν δε με βρεις όταν γυρίσεις;"
-"....τότε φύγε!"
-"Εντάξει, θα φύγω! Θα συμβεί αργά ή γρήγορα, αναπόφευκτο φαινόμενο είναι.. Αλλά πριν φύγω, να σε ρωτήσω και κάτι άλλο;"
-"Τι, πια;"
-"Πότε θα θυμηθείς πώς να σκαρφαλώνεις;"
-"Τι εννοείς;"
-"Όπως όταν ήσουν παιδί και σκαρφάλωνες πάνω στα δέντρα.. Δε θυμάσαι;"
-"Αν θες να με κουράσεις, τα καταφέρνεις περίφημα.."
-"Μπορείς λοιπόν να ταξιδέψεις όπου θες, να δεις ήλιους να ανατέλλουν πάνω από κάστρα σε κορυφές βουνών, ή να δύουν σε λίμνες μακρινές και μεγάλες σαν θάλασσες. Και θα τους θαυμάσεις για την ομορφιά τους. Κανένας από αυτούς όμως δε θα είναι ο δικός σου ήλιος, αυτοί είναι των άλλων. Γιατί ο δικός σου θα σε περιμένει εδώ, να σκαρφαλώσεις πάνω από τους τοίχους που σε πνίγουν για να τον συναντήσεις."
-"Μα πώς.. Είμαι πια σε χρόνια που δε μπορώ να σκαρφαλώσω.."
-"Μίλα στο παιδί μέσα σου. Αυτό μόνο θυμάται να σου το απαντήσει, κανείς άλλος. Κι επειδή είσαι πια ενήλικας άνθρωπος, προσπάθησε σε παρακαλώ να μην το κάνεις να σε βαρεθεί.."

"Και όμως, γυρίζει"

[..]   Για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι είχαν την πεποίθηση ότι η Γη είναι επίπεδη και κέντρο του σύμπαντος. Από τον Ζ’ π.Χ. αιώνα όμως , σοφοί παρατηρητές ανέτρεψαν την άποψη αυτή. Πρώτος ο Θαλής ο Μιλήσιος κι έπειτα ο Αναξίμανδρος, ο Πυθαγόρας και ο Παρμενίδης υποστήριξαν ότι η Γη είναι στρογγυλή. Περίπου δυο αιώνες αργότερα, ο Αριστοτέλης επιβεβαίωσε και πειραματικά τις φιλοσοφικές θέσεις των προγενέστερων, όπως άλλωστε αργότερα και ο Αρχιμήδης.

   Οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι προχώρησαν ακόμα περισσότερο και υποστήριξαν ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Αντίθετα με τα όσα πίστευαν ως τότε, απέδειξαν ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός και κυρίως ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είναι οι πρώτοι που συνέλαβαν τη μεγάλη αλήθεια. Όμως, ο Αριστοτέλης είχε αντίθετη άποψη κι αυτή επικράτησε. Ο Σταγειρίτης δίδασκε πως η Γη είναι μεν σφαιρική αλλά στέκει ακίνητη στη μέση του στερεώματος.

   Στα μέσα του Β’ μ.Χ. αιώνα, ο Πτολεμαίος Κλαύδιος συστηματοποίησε τις ως τότε αντιλήψεις παρασιωπώντας τις θέσεις των Πυθαγόρειων φιλοσόφων. Γι’ αυτόν, η Γη είναι μια ακίνητη σφαίρα στο κέντρο του κόσμου κι όλα τα άλλα ουράνια σώματα περιστρέφονται γύρω της. Οι φανατικοί κληρικοί δέχτηκαν πως το σύστημα του Πτολεμαίου συμφωνούσε με τις γραφές και πολέμησαν λυσσαλέα κάθε αντίθετη άποψη. Για περίπου 1500 χρόνια, όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει την ακινησία του πλανήτη μας, εθεωρείτο αιρετικός κι αντιμετώπιζε το ανάθεμα της Εκκλησίας.

[...] Ο Κοπέρνικος έγραψε ένα ογκοδέστατο βιβλίο με τίτλο «Η περιστροφή των ουρανίων σωμάτων». Σ’ αυτό, υποστήριζε ότι η Γη δεν είναι τίποτε άλλο από έναν πλανήτη, που περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο. Και ότι όλοι οι πλανήτες έχουν αυτή τη διπλή περιστροφή.

   Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα 1515 στη Νυρεμβέργη και ξεσήκωσε θύελλα. Οι επιστήμονες αποφάνθηκαν πως επρόκειτο για σκάνδαλο. Η Εκκλησία το έβγαλε αιρετικό, γιατί «έρχεται σε σύγκρουση με τις άγιες γραφές». Κανένας δεν ήθελε να πιστέψει πως η Γη μπορούσε να μην είναι το κέντρο του κόσμου. Ο Κοπέρνικος πέθανε το 1543 βυθισμένος στην περιφρόνηση. Σήμερα, θεωρείται ο θεμελιωτής της νεότερης αστρονομίας...

   Ακριβώς 121 χρόνια μετά τον θάνατο του Κοπέρνικου, γεννήθηκε ο Γαλιλαίος Γαλιλέι (1564). Στα 19 του, παρατηρώντας μέσα στον καθεδρικό ναό της Πίζας μια λάμπα που πηγαινοερχόταν, καθώς την κινούσε ο αέρας, ανακάλυψε τους νόμους της ισόχρονης κίνησης του εκκρεμούς. Στη συνέχεια, εφεύρε την υδροστατική ζυγαριά, ανακάλυψε τους νόμους της βαρύτητας, έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης δυναμικής και, στα 1609, σε ηλικία 45 χρόνων, κατασκεύασε στη Βενετία το πρώτο αστρονομικό τηλεσκόπιο, με το οποίο έκανε παρατηρήσεις στο φεγγάρι. Ήθελε να διαπιστώσει, αν ο Κοπέρνικος είχε δίκιο με τα όσα έλεγε για την κίνηση των πλανητών.

   Λίγα χρόνια αργότερα, είχε κι αυτός καταλήξει στο συμπέρασμα πως δεν είναι ο Ήλιος που γυρίζει γύρω από τη Γη, αλλά η Γη που περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, όπως και όλοι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Ανακοίνωσε περιχαρής την ανακάλυψή του, για να διαπιστώσει πως η έρευνα και η επιστήμη δεν είχαν καμιά τύχη στην εποχή του.

   Η ανακοίνωσή του θεωρήθηκε φοβερή βλαστήμια κατά του θεού. Τον είπαν αιρετικό. Ο Γαλιλαίος επέμενε στην άποψή του με αποτέλεσμα στις 22 Ιουνίου του 1633, να τον συλλάβει η Ιερή Εξέταση και να τον φυλακίσει. Συνέχισε να επιμένει πως η Γη γυρίζει και πως αυτό είναι ανεξάρτητο από τη θρησκεία. Από τα μέσα Ιανουαρίου του 1634 κι ενώ πατούσε πια τα εβδομήντα του, οι δεσμοφύλακες άρχισαν να τον υποβάλλουν σε φριχτά βασανιστήρια, μήπως και τον συνετίσουν. Άντεξε τρεις βδομάδες.

   Στις 10 Φεβρουαρίου του 1634, γονατιστός μπροστά στους ιεροεξεταστές, απαρνήθηκε τη θεωρία του ως λαθεμένη και αιρετική. Λέγεται πως, την ίδια στιγμή, μουρμούρισε: «Και όμως, γυρίζει». Έζησε άλλα οκτώ χρόνια. Πέθανε το 1642, περιορισμένος και κάτω από την αυστηρή παρακολούθηση της Ιερής Εξέτασης. Ακριβώς 350 χρόνια μετά το θάνατό του, ο πάπας Παύλος ζήτησε δημόσια συγνώμη για τις διώξεις που υπέστη ο Γαλιλαίος, αναγνωρίζοντας πως η Ιερή Εξέταση είχε κάνει λάθος..

Πηγή: Historyreport.gr

                                                                                                  

Προσπαθούσα καιρό τώρα να ενταχθώ. Να αφομοιωθώ, να ζήσω μαζί τους σχεδόν σα να μαι εκείνοι. Πίστευα ότι έχω εγώ κάπου λάθος κι εκείνοι δίκαιο. "Είναι περισσότεροι", έλεγα συνεχώς στον εαυτό μου, "κάτι παραπάνω θα ξέρουν". Και για λίγο ηρέμησα, κυρίως επειδή η αποδοχή τους απάλυνε τη θάλασσα γύρω μου. Πρόδιδα όμως τον εαυτό μου και μου στοίχιζε. Τις ιδέες μου, όλα μου τα ερεθίσματα. Δεν ήμουν εγώ, γιατί εγώ είμαι αυτή η τρελή σκέψη στο κεφάλι μου. Εγώ είμαι εκείνο το βιβλίο που δε βγάζει νόημα. Εγώ είμαι εκείνα τα απογεύματα. Εγώ τελικά είμαι εσύ.