Ανάγνωση

Apollonia Saintclair 568 - 20140109 Murderous bookshelf
Fragment #4/12 from a private commission

  Πρέπει να ήταν κάποιο από αυτά τα απογεύματα με τις δυο κούπες καφέ, όταν στο δωμάτιό σου τράβηξες τις κουρτίνες να μπει ο ήλιος απ' έξω και καθίσαμε μαζί στο κρεβάτι, δίπλα στο παράθυρο. Κρατούσες ένα βιβλίο σου κι ήθελες να μου το διαβάσεις, είπες. Έτσι ξεκίνησες κι εγώ άκουγα τη φωνή σου να δίνει ήχο στις λέξεις.

   Μα κάθε τόσο με κοιτούσες, σταματούσες, ξαναξεκινούσες.. Μέχρι που έκλεισες τα μάτια και μου το δωσες, λέγοντας:

«Δε μπορώ, συνέχισε εσύ..»

«Γιατί δε μπορείς; Γιατί εγώ;»

«Γιατί ξέρεις να το διαβάζεις καλά.»

«Μα είναι δικό σου! Κι αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορείς κι εσύ να κάνεις το ίδιο!»

«Συνέχισε εσύ..», ξανά. Και τότε κατάλαβα.

  

   Παίρνω στα χέρια μου το βιβλίο σου κι αρχίζω να στο διαβάζω λοιπόν. Κι είναι ό,τι ωραιότερο διάβασα ποτέ. Και μ' ακούς. Τη φωνή μου να διαβάζει τις λέξεις σου. Κι αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι διάβαζες, το νόημα, αλλά ταυτόχρονα νευρίασες μαζί μου, σα να φταίω. Θες να μου αρπάξεις το βιβλίο πίσω, να μου πεις να φύγω. 

   Και ξαφνικά βρίσκομαι έξω από το δωμάτιο, μπροστά στην πόρτα που έχεις κλειδώσει. Να ψελλίζω μόνος μου τις τελευταίες σελίδες καθώς έμπαινα όλο και πιο βαθιά. Γιατί αυτός πίστευες είναι ο μοναδικός τρόπος να αρχίσεις να ξαναδιαβάζεις. Μόνο έτσι, στην ηρεμία.

Μα ακόμη δεν κατάλαβες.

Γιατί ήμουν μέσα στο δωμάτιο ν' ακούω.

Γιατί μου έδωσες το βιβλίο και το πήρα.

Γιατί κατά βάθος το διαβάζω τόσο καλά. Γιατί κατά βάθος σ' αρέσει να μ' ακούς.

Ποια φωνή νομίζεις πως θα ακούς όσο προσπαθείς να το διαβάσεις;

Ποια φωνή νομίζεις πως ακούω εγώ;

Βράδιασε. Πρέπει να φύγω.

Παραμύθια ενός ταξιδιώτη #3

   Κατέβασε την πρώτη γουλιά μετά το τσούγκρισμα κι ένιωσε αμέσως το καψάλισμα στο λαιμό του πιο έντονο από κάθε άλλη φορά. Και τότε κοίταξε πιο προσεκτικά το ποτό. Μόνο είχε ακούσει γι αυτό και παρ' όλο που το ουίσκι δεν ήταν ένας φίλος που απέκτησε πρόσφατα, εντούτοις αμφέβαλε αν είχε δοκιμάσει ποτέ άλλοτε κάτι τόσο έντονο κι ωραίο. Ήταν Johnnie μπλε..

«Το έχω για πιο ιδιαίτερες στιγμές.», αποκρίθηκε ο Σάμουελσον, διαβάζοντας με ευκολία τις σκέψεις του.

«Δε βρίσκεις εύκολα ένα τέτοιο πάντως.»

«Ναι, αλλά έχω κι εγώ τις άκρες μου, μπορείτε να πείτε» απάντησε χαμογελώντας με σιγουριά.

Δεύτερη γουλιά και τα ποτήρια χτύπησαν άδεια το γραφείο.

«Για ποιο λόγο τόση βιασύνη;»

Ο Σάμουελσον τον κοίταξε για λίγες στιγμές, μετρώντας παράλληλα τα λόγια του πριν απαντήσει:

«Δεν ξέρω τι συνθήκες βρήκατε ως τώρα, όπου κι αν δουλέψατε. Στοιχηματίζω καλύτερες από δω, και το ελπίζω δηλαδή. Μα εδώ το καθεστώς είναι αρκετά σκληρό κι η γραφειοκρατία μπορεί να γονατίσει πολύ εύκολα κάθε νέα προσπάθεια. Είμαστε μόλις στο δεύτερο χρόνο λειτουργίας και μετράμε ήδη αρκετά οικονομικά προβλήματα. Αν όλο αυτό δεν αρχίσει να αποδίδει από φέτος μάλιστα..»

   Κοιτάχτηκαν για λίγο. Ήθελε ώρα να ρωτήσει, έψαχνε όμως τον τρόπο. Ίσως τώρα, που το ουίσκι χυνόταν ξανά στα ποτήρια.

«Φαντάζομαι η διάσπαση σας άφησε με πολλά προβλήματα..»

«Δεν υπάρχει τίποτα που να μας άφησε», τον διέκοψε απότομα με μια σκιά στο πρόσωπο ο Σάμουελσον, «πήραν την απόφαση αυτή, τη θεώρησαν πιο συμφέρουσα. Και μεταξύ μας, ήταν. Ξέχασαν όμως πως όλα ξεκινούν και τελειώνουν εδώ, και πως είναι άλλο πράγμα η αλλαγή κι άλλο το ξερίζωμα!»

Αυτή τη φορά δεν υπήρχε γουλιά, παρά ένα απότομο άδειασμα κατευθείαν στο λαρύγγι. Ο Σάμουελσον φώναξε σχεδόν, σπάζοντας την αμήχανη σιωπή:

«Υπάρχει το χρήμα, υπάρχει η δόξα, υπάρχει όμως κι η παράδοση. Τα ιδανικά. Κάθε Οργανισμός πρεσβεύει κάτι από αυτά, κι έτσι κερδίζει τον σεβασμό των υπολοίπων. Αυτοί; Οι φίλοι μας κάποτε; Dons, όπως λέγονται τώρα.. Τι πρεσβεύουν; Πείτε μου!»

Σηκώθηκε από την καρέκλα του και πλησίασε το παράθυρο, μένοντας έτσι για λίγο να κοιτάζει το ποτάμι μακρυά να αντανακλά τον απογευματινό ουρανό.

«Θα έρθει όμως ο καιρός που θα καταλάβουν το λάθος τους.» αποκρίθηκε πιο ήρεμα, μα με τρεμάμενη φωνή. «Θα έρθει η μέρα που θα μας βρουν μπροστά τους, δεν υπάρχει αμφιβολία γι αυτό. Και τότε θα δουν.. Αυτό θέλω να γίνουμε.»

Γύρισε και τον κοίταξε, έτσι αμίλητο που καθόταν για λίγη ώρα τώρα.

«Ένα παράδειγμα. Ότι μπορείς να τα καταφέρεις χωρίς να ξεχάσεις ποιος είσαι! Πού ξεκίνησες, γιατί ξεκίνησες.. Θέλω αυτό που κάνουμε να αντανακλά ό,τι βλέπετε γύρω σας. Για μένα αυτό έχει περισσότερο νόημα, όχι τόσο το να φτάσω ψηλά. Αυτό θα έρθει με τον καιρό και τη δουλειά. Το άλλο όμως.. Δεν αγοράζεται ούτε αποκτάται, όπως αυτό εδώ», δείχνοντάς του το μπουκάλι στο γραφείο.

«Καταλαβαίνετε;»

   Θα μπορούσε εύκολα να φανταστεί το ουίσκι να δίνει ζωή στις φλόγες που έκαιγαν στα μάτια του όσο τον κοιτούσε περιμένοντας απάντηση.

«Φυσικά, κύριε Σάμουελσον. Ξέρω κι εγώ ένα-δυο πράγματα από ιδανικά!»

Για λίγο επικράτησε ξανά σιωπή. Έπειτα, συνέχισε:

«Ας πιούμε λοιπόν ένα τελευταίο στην υγειά τους! Πριν ξεκινήσουμε.. Μπορείτε να πείτε στον βοηθό μου να μας συναντήσει στο Κέντρο. Ας πάμε κατευθείαν εκεί»

Ο Σάμουελσον ξαναβρήκε το χαμόγελο της σιγουριάς του και με απαλές κινήσεις άνοιξε το μπουκάλι για το τελευταίο γέμισμα πριν την αρχή, γεμίζοντας τα ποτήρια μέχρι πάνω. Τα ύψωσαν και με με μια φωνή ανήγγειλαν την πρόποση:

«Στην υγειά των Dons!»

Δέντρα αποφάσεων

Τα λάθη είναι αποφάσεις. Κι είναι για όλους.
Είναι αυτά που καθορίζουν την ανθρώπινη φύση μας.
Είναι επιλογή που μας βοηθά στη διαδικασία της εξέλιξης, ένα βήμα παραπέρα.
Άλλωστε η τελειότητα ποτέ δεν ήταν επιλογή, κι αν ήταν, τότε θα έπρεπε να την αποφεύγαμε.

Πόσο εύκολα όμως τα αναγνωρίζουμε; Πόσο έγκαιρα;
Πριν φτάσει κανείς σε τέτοια ερωτήματα, προηγείται κάτι άλλο:
Πρέπει να τα αναγνωρίσουμε ως λάθη;
Γιατί είναι επιλογές που σε οδηγούν σε ένα δρόμο ή σε άλλο, τον οποίο ακολουθείς και μετά πάλι το ίδιο.
Σα μια πολύπλοκη διακλάδωση με τη δική σου (μοναδική) γραμμή από την αφετηρία ως το τέλος.
Προχωράς. Αλλάζεις. Εξελίσσεσαι.
Άρα λάθη γιατί να τα πεις;

"Λάθος ονομάζω μια πράξη για την οποία κάποια στιγμή μετάνιωσα που την έκανα", μου είπε.
Δίκαιο.
Μέσα σ' αυτή την πολύπλοκη διακλάδωση κάποια πράγματα πρέπει να παραμένουν απλά.
Την τράβηξες τη γραμμή, προχώρησες, μα κοίταξες πίσω. Ακόμα κι αν δεν το ήθελες.
Ευχήθηκες, έστω για λίγο, να βρισκόσουν και πάλι στο προηγούμενο σημείο. Να διαλέξεις διαφορετικά.
Κι ίσως έχει κι αυτό το νόημά του ακόμα κι αν δεν το κατάλαβες εξ' αρχής.

Κι όμως, μπορεί να μην το παραδεχθείς ποτέ. Γιατί φοβάσαι.
Φοβάσαι πως αν το κάνεις θα πρέπει να ζήσεις με το βάρος μιας τέτοιας παραδοχής,
Φοβάσαι πως θα πρέπει να λογοδοτήσεις, πρώτα πρώτα στον εαυτό σου:
"Γιατί με οδήγησες εκεί;"
Έτσι είναι πιο εύκολο να σκεφτείς ότι δεν έχεις να λογοδοτήσεις πουθενά σε κανέναν, και να συνεχίσεις τη γραμμή σου με ό,τι σου έχει απομείνει.
Κι ίσως έχει κι αυτό το νόημά του.

Κι αν θες να επιστρέψεις; Αν τελικά κάνεις την υπέρβαση και ξεκάθαρα πια το λες;
Υπάρχει επιστροφή; Υπάρχει άλλη κατεύθυνση;
Φοβάμαι πως όχι..
Είναι μονόδρομος και πάει μόνο μπροστά.
Δε μπορείς να επιστρέψεις σε κάτι το οποίο πέρασες.
Το ήξερες από την αρχή όμως, έτσι δεν είναι;
Δεν ήξερες το παιχνίδι πώς παίζεται;

Αν ναι, τότε ξέρεις κι ότι όλα αυτά είναι μια απάτη του μυαλού σου.
Ξέρεις πως ο δρόμος δεν ήταν ποτέ καθορισμένος.
Τα σημεία που πέρασες (και που θα βρεις) δεν ήταν τίποτε άλλο από παράγωγα των πρότερων επιλογών σου.
Κι αυτό είναι ίσως ό,τι σου χρειάζεται για να διορθώσεις κάτι για το οποίο μετάνιωσες..
Δε μπορείς να επιστρέψεις στο σημείο που παρατήρησες το σφάλμα.
Μπορείς όμως να επιλέξεις να "ξαναβρείς" αυτό το σημείο μπροστά σου.
Ή να ελπίζεις τουλάχιστον.
Ή να συνεχίσεις να φοβάσαι για όσο προχωράς.

Ραδιο-Γιάφκα #4: God bless godlessness

Η συνήθεια που τείνει να γίνει λατρεία, κι αυτή την Τετάρτη στα ηχεία σας. Στις 8 μμ η Γιάφκα χτυπά ξανά.

Join the event ASAP!

Edward Nigma wants you #1: "When is Cheryl’s birthday?"

   Το Εγκεφαλογράφημα από σήμερα προσθέτει νέα κατηγορία στο παλμαρέ του, απευθυνόμενο πιο άμεσα από ποτέ στους (μοναδικούς, ανυπέρβλητους, μα πάνω απ' όλα αναρίθμητους) αναγνώστες του. Γρίφοι λοιπόν! Ο Edward Nigma, όποτε ξεκλέβει λίγο χρόνο από το ανθρωποκυνηγητό με τον Μπάτμαν, θα ανεβάζει εδώ σπαζοκεφαλιές, ερωτήματα που ο περισσότερος κόσμος δυσκολεύεται να απαντήσει, με σκοπό να αφυπνίσει τη λογική σκέψη και να δοκιμάσει την ικανότητα του ανθρώπινου νου. Τι θα δείξει λοιπόν το δικό σου εγκεφαλογράφημα;

   Πρώτος γρίφος λοιπόν.. Αν κι ο Nigma, αποκομμένος χρόνια από τον υπόλοιπο κόσμο, σιχαίνεται τη λέξη "viral" κι ότι αυτή αντιπροσωπεύει, αυτό εδώ κυκλοφορεί τελευταία αρκετά στο νετ και του φάνηκε σχετικά καλό. Δίνοντάς το στον αθρογράφο του blog (που πολλοί του λένε ότι μοιάζει εκπληκτικά με τον Bertrand Russell) και χρονομετρώντας τον, παρατήρησε ότι ο τελευταίος το έλυσε μέσα σε ένα 20λεπτο περίπου. Τώρα είναι η σειρά σας.

   Ο πρώτος που θα το λύσει και θα αποφασίσει να ενημερώσει σχετικά το blog (με σχόλιο από κάτω ή mail στα δεξιά) θα γνωρίσει από κοντά τον Edward Nigma, πίνοντας ειρηνικά καφέ μαζί του (αν καταφέρει να λύσει τον επόμενο γρίφο που θα αφορά τον τόπο συνάντησης). 

Καταληκτική ημερομηνία/ ώρα: 16/04/2015, 20:00 (πριν την έναρξη της 3ης Ραδιο-Γιάφκας..)

Υ.Γ. Ο κος Nigma απεχθάνεται τους ζαβολιάρηδες.. Trust your own powers!

Let the game begin..

Ραδιο-Γιάφκα #3: Μουσικές ενός ξεχασμένου(;) παρελθόντος vol.1

Οι μουσικοί παραγωγοί που μέχρι και ο john peel θα γούσταρε για συνεργάτες, επιστρέφουν σε μια εκπομπή μουσική-χρονομηχανή με νοσταλγία.

Join the event and be a part of this mythical...event :-P


Τα λέμε την Πέμπτη!

Με λίγα(;) λόγια

Με λίγα λόγια..

Έχω μια γελοία τούφα στα μαλλιά που είναι ξανθιά και δεν ξέρω πώς και γιατί βρίσκεται εκεί.
Παίρνω και χάνω κιλά για πλάκα.
Με τη γυμναστική είμαστε τσακωμένοι, αλλά κάνουμε προσπάθειες επανασύνδεσης κατά καιρούς.
Θυμώνω πάρα πολύ δύσκολα και γενικά δε μου αρέσει αυτό, αλλά μόνο όταν συμβεί θυμάμαι γιατί τελικά θυμώνω πάρα πολύ δύσκολα. Και δε μου αρέσει αυτό.
Δεν κλαίω εύκολα, εκτός αν βάλω πάλι να δω το Forest Gump ("He went full retard", I know!)
Από φαγητά μπορώ να στερηθώ τα πάντα, εκτός από πίτσα. Δεν τρελαίνομαι για γλυκά.
Έχω αποκτήσει το κακό συνήθειο να κοιμάμαι στις ταινίες.
Το μόνο πράγμα που μου αρέσει πάνω μου είναι η φωνή μου.
Δεν ξεχνάω εύκολα, εκτός αν πρόκειται για τον θερμοσίφωνα.
Δεν ενθουσιάζομαι γρήγορα, θέλω το χρόνο μου.
Δε μαγειρεύω, μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
Εμπιστεύομαι τους πάντες και τα πάντα, μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
Όσο εύκολα ρουτινιάζω, άλλο τόσο εύκολα μπορώ να κάνω το πρόγραμμα το δικό μου και των άλλων μπάχαλο.
Το πολύ ποτό μου προκαλεί υπνηλία και δεν έχω μεθύσει (σχεδόν) ποτέ.
Το σεξ το λατρεύω. Τον καφέ επίσης.
Μ' αρέσει να περπατάω με φίλους και να μιλάμε για διάφορα, περισσότερο από το να τα λέμε σε ένα τραπέζι καφετέριας.
Μ' αρέσει να ενοχλώ τους ανθρώπους για τους οποίους ενδιαφέρομαι. Αν και πολλές φορές το παρακάνω νομίζω.
Τη μόδα τη χρησιμοποιώ μόνο όταν κάτι (νομίζω ότι) μου ταιριάζει.
Τα ντραμς είναι η μόνη ενασχόληση που κάνω καλύτερα από οτιδήποτε άλλο, με ελάχιστη προσπάθεια.
Γενικά κοιμάμαι λίγο και ξυπνάω με το παραμικρό.
Με συμπαθώ πολύ λιγότερο απ' ότι οι άλλοι εμένα.
Οδηγώ αρκετά καλά, αν και δεν το περίμενα.
Εξωτερικά δείχνω ήσυχος κι ευγενικός. Εξωτερικά.
Μου αρέσει να ακούω περισσότερο από το να μιλάω.
Σιχαίνομαι τις διακοπές και κυρίως τον Αύγουστο. Μου αρέσει πολύ η θάλασσα όμως.
Τρελαίνομαι για ταξίδια.
Χορεύω σπάνια. Σπανιότερα μπροστά σε κόσμο.
Ονειρεύομαι κάποια μέρα να κάνω την πιο γαμάτη οικογένεια και να έρχονται να μ' ακούν στο μαγαζί που θα παίζω μουσική τα σαββατοκύριακα.
Ακουστικά στο κινητό και μουσική είναι από τις αγαπημένες μου ασχολίες και γίνεται τουλάχιστον μια φορά την ημέρα.
Ακούω πολλά και διάφορα, οι Oasis όμως είναι η πρώτη αγάπη και παντοτινή.
Το ποδόσφαιρο μπορεί να βγάλει το χειρότερο εαυτό μου.
Αγαπώ τη βροχή περισσότερο από τη λιακάδα, το κρύο περισσότερο από τη ζέστη.
Αγαπώ δύσκολα, ξε-αγαπώ δύσκολα.
Μπορώ να γίνω αρκετά σνομπ.
Πιο μικρός, φοβόμουν πολύ να μείνω σε ένα δωμάτιο μόνος μου. Νόμιζα ότι θα μου επιτεθεί ο Μπάτμαν ή ότι θα με επισκεφτεί ο Χριστός για να μου την πει για τις αμαρτίες μου. Περήφανα δηλώνω πως πλέον έχω κάνει τεράστια βήματα προόδου (όχι στις αμαρτίες μου).
Μιλάω με περίεργες λέξεις κι οι άνθρωποι γύρω μου με κοροϊδεύουν γι αυτό.
Δεν ξέρω αν έχω χιούμορ. Οι άλλοι γελάνε πάντως.

Yeap, that's me more or less!