Romantic Violence vol. 3

Excerpt from "Mad Love" comic. Art by Bruce Timm.

                                                                                                                       

as a bonus:

        

                   Paul Dini - "Days of Our Lives" scene that inspired "Harley Quinn" character from "Batman"

Salad Bar #1: Sounds of Sadness

     Το Εγκεφαλογράφημα εγκαινιάζει στα πεδία τούτα μια νέα μουσική στήλη με θεματικό περιεχόμενο. Οι επιλογές ενδέχεται να προδίδουν μια ιδιαίτερη ελευθερία επιλογών στα μουσικά παρακλάδια, εξ ου και το σαλατ-όνομα. Κι επειδή είναι ωραίο να ξεκινά κανείς αισιόδοξα, η 1η λίστα βρωμάει μιζέρια, απελπισία και μηδενισμό από δω μέχρι και τα Δώματα της Βαλχάλλα. Καλές ακροάσεις \m/

                                                              Autumnblaze- Who Are You? (Perdition Diaries)

Όλα πάνε γαμώ.. Σπίτι, δουλειά, αμάξι, λεφτά, φίλοι, παιδιά.. Γιατί είσαι ακόμα μες τον καημό?? Ποιος είσαι πίσω από όλα αυτά ρε διάολε??

                                                               

Anathema- Lost Control (Alternative 4)

Δύσκολη επιλογή. Κυρίως λόγω προσωπικής προτίμησης στο δίσκο The Silent Enigma, από τον οποίο πολλά κομμάτια θα μπορούσαν να βρίσκονται σε μια τέτοια λίστα. Αλλά τούτο δω.. Αγνή κατάθλιψη, βουβή απελπισία ή μια αίσθηση βασανισμένης απέχθειας απέναντι στο νόημα της ζωής.

Pantera- Suicide Note (pt.1) (The Great Southern Trendkill)

Όταν δε βγάζουν βαριά riffs (ή δε χαιρετούν φασιστικά) οι Pantera βγάζουν ενίοτε και τέτοιες κομματάρες. Δώσε μια δωδεκάχορδη στον μακαρίτη τον Darell, λίγο drug overdose.. και ιδού. (fyi για τα μαχίμια που θα μπουν στον κόπο να ψάξουν ακουστικά και το pt.2, να αναφέρουμε ότι πραγματεύεται δολοφονικές τάσεις δια πυροβολισμού. Τι διαολεμένη είρωνεία..)

                                                              

Madrugada- Salt (Industrial Silence)

Τίποτα ιδιαίτερο. Απλά η μονότονα τρεμάμενη φωνή του S(h)ivert Hoyem να σου τραγουδά: "We will never have it all, tonight I'm screaming at the wall.."

                                                              
                                                          My Personal Murderer- Angel in Coma (Street of Sheryl)

     Πόσο ατμοσφαιρικά μπορείς να πέσεις εσύ σε κόμμα..? To ουκρανικό δίδυμο έχει την απάτηση..

                          


                                                          
                                                           Lifelover- I Love (To Hurt) You (Erotik)

"A hermit, what does this say? A hermit wants to live alone, he can’t stand the sights or sounds of other people"
"I’ve reached a conclusion, there’s no place for me in this world"
"My book isn’t for sale, and I don’t want to be disturbed by anyone. Good bye"

Το παραπάνω αποτελεί αγγλική μετάφραση στιχομυθίας που έχει ειπωθεί σε σουηδικό τηλεοπτικό σόου για παιδιά, και η μπάντα έχει συμπεριλάβει στους στίχους. ΦΑΚΙΝ ΤΡΟΥ

                                                                Dream Theater- Endless Sacrifice (Train Of Thought)

                                                     -"Someone tell me why, I chose this life??"
                                                     -"FOR THE GLORY OF SATAN, ΜΑΔΕΡΦΑΚΕΕΡ"

                                                                    Katatonia- July (The Great Cold Distance)

                                                      Είπαμε μιζέρια, τι περίμενες να βάλουμε, γαμω-Blink-182??

                                                                                Tool- Schism (Laterallus)

                         Σε παράτησε.. Κανένα πρόβλημα. Γαμημένοι Tool, γαμημένο Lateralus!

                     ps. a)"Cold silence has a tendency to atrophy any sense of compassion between supposed lovers.."
                          b) Ο τρόπος που ο Maynard επαναλαμβάνει σαν υστερικός στο τέλος: "I KNOW THE PIECES FIIIT!"

                                                            Candlemass- Solitude (Epicus Doomicus Metallicus)
                     
                      \m/ AND PLEEEEEASE LET ME DIE IN SOLITUUUUDEEE..!!!!!!!!!!! \m/
                      ps. "Hate is my only friend, pain is my father.." Με τέτοιες συναναστροφές, δεν περίμενες να κάνω και καριέρα ως stand-up comedian.

                                                       Iced Earth- Melancholy (Holy Martyr) (The Melancholy E.P.)

              \m/ LOOK AT THE PAIN AROUND MEEEE, THIS IS WHAT I'LL DIE FOOOR \m/

              ps. STAINLESS STILL ΜΑΔΕΡΦΑΚΕΕΡΣ!!

                                                                      Metallica- Fade To Black (Ride The Lightning)

Για το τέλος, ό,τι πιο κλασσικό θα μπορούσε να μπει σε μια λίστα τέτοιου ύφους. Χαμόγελα, αγάπη, αισιόδοξα μηνύματα και πεταλούδες που φτερουγίζουν ανέμελα και μελωδικά προς το χαμό.. 

Jackknife #2: Firmament

Μετά από καιρό, εκπομπή φρέσκια:

The Ocean Collective- Heliocentric (2010)

Ως συνήθως με χαοτικές επιλογές στα μουσικά είδη (math rock, post-rock, post-metal, psychedelic rock, sludge metal κι άλλα πολλά). Και κάτι από ομιλία.

Την ακούμε εδώ.

Η Μετάβαση

Bill Sanderson- Human Evolution

     Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία, οι προσωπικές εμπειρίες, η απομόνωση της πληροφορίας ή όλα μαζί, αλλά ολοένα και περισσότερο έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος αλλάζει. "Σιγά το νέο" ή "γενικότητες" είναι τα πρώτα πράγματα που ξεπήδησαν και στο δικό μου μυαλό, οπότε σε καταλαβαίνω απόλυτα εγκεφαλογραφημένε μου αναγνώστη. 

     Ο κόσμος άλλωστε, οι κοινωνίες και κάθε ομάδα ανθρώπων ανανεώνονται με το πέρασμα του χρόνου, αποκτούν διαφορετικές ιδέες κι εμπειρίες, άρα και χαρακτήρα. Οι άνθρωποι σαν μονάδες μπορεί να πιστεύουν πως δεν αλλάζουν, όμως τα σύνολα κάθε μορφής που σχηματίζουν αλλάζουν σίγουρα κι είναι εύκολα παρατηρήσιμο. Ακόμα και τα κτίρια αλλάζουν, εκτός ίσως από τα γραφεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εδώ απέναντι, όροφος που στέκει χρόνια στο ίδιο σημείο περιμένοντας προφανώς εμένα να βρω την οικονομική δυνατότητα για ένα μπαζούκα προκειμένου να το γκρεμίσω. Ίσως έτσι νιώσω λίγο περισσότερο ότι τελώ κοινωνικό έργο. 

     Με λίγα λόγια, αντιλαμβάνομαι ότι ζω σε μια κοσμο-διάσταση κατά την οποία τα πάντα ρέουν, κι όσα δε ρέουν κάτι δεν πάει καλά με την πάρτη τους. Αλλά η αλλαγή για την οποία τραγουδώ με την κιθάρα που δεν έχω τόση ώρα έχει να κάνει με τα θεμέλια νομίζω. Ή καλύτερα με τις συνέπειες αυτής. Κι αρχίζω τελικά να ενστερνίζομαι τις τεχνοκρατικές απόψεις εκείνων που με περισπούδαστο ύφος μιλούσαν για "κρίση αξιών". Βασικές "αλήθειες" που παγιώθηκαν στο μυαλό μας από μικρή ηλικία έχουν αρχίσει να αμφισβητούνται, αν δεν έχουν ήδη καταρριφθεί επιστημονικά ή εμπειρικά. Έννοιες όπως φιλία, οικογένεια, επικοινωνιακή αλληλεπίδραση, καθημερινότητα, εργασιακή (συν)υπόσταση, υγεία και διατροφή, ταξική διαφοροποίηση και πολλά άλλα, έχουν αρχίσει (στο ρήμα αυτό βρίσκεται το ζουμί της υπόθεσης) να μεταβάλλονται. Κι επειδή, συναρτήσει του χρόνου σε κάθε περίπτωση, δεν ξέρουμε αν και πού θα καταλήξει αυτή η διαδικασία, πιθανότατα να μην έχουμε προσανατολιστεί ως προς τα πράγματα που (θα) μας καθορίζουν. Κοινώς, δεν καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται ακόμα. Κρίση ταυτότητας.

     Κι αν αυτό το φαινόμενο μπορεί να δικαιολογηθεί όσο είσαι κάτω των 30 κι έχεις ανοικτούς ορίζοντες, όρεξη κι ενέργεια, η παρατήρησή του σε άτομα (αρκετά) μεγαλύτερης ηλικίας (εξαιρούνται οι εξαιρέσεις πάντοτε) μαρτυρά αυτό που ο γραφών εκλαμβάνει ως ιδιαιτερότητα των καιρών. Δε χωρά αμφιβολία, έστω κι αν δεν είναι εύκολα αντιληπτό εξ' αρχής, ότι το διαφορετικό της υπόθεσης ξεκινά και καταλήγει σε εμάς. Η παραδοχή όμως γεννιέται με το εξής ερώτημα: Θες να αλλάξεις το περιβάλλον σου ή κι εσένα τον ίδιο, ή απλά παρασύρεσαι από την ορμή των γεγονότων; Κι αν όχι, πώς νομίζεις ότι μπορείς να γίνεις το σταθερό σημείο ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου σύμπαντος;

Οι τίτλοι δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου

Σαν την άμμο λοιπόν.
Δεν την κρατάς, δε μπορείς.
Λίγοι κόκκοι θα μείνουν στο τέλος
Δε θα θυμίζουν πια τίποτε από αυτή την αίσθηση.
Την ανάμνηση, τα νεαρά δάχτυλά σου
Ζεστές, τεθλασμένες γραμμές κάτω από τον ήλιο.
Φτιάχνω κύματα στην άμμο, τα ακούω δίπλα μου.
Μου μιλούν.
Σαν την άμμο.

Έτσι κι αυτό, λοιπόν.
Μπορείς να τολμήσεις.
Να το παγιδεύσεις, στο όνομα μιας κάποιας τελειότητας.
Μιας πληρότητας ενδογενούς,
να το παγιδεύσεις σαν να ταν δικό σου.
Σαν ανάσα που θες να κρατήσεις για πάντα.
Όσο τα πνευμόνια του ανθρώπου χωρούν.
Όσο αντέχουν.

Όσο αντέχουν τα μάτια να μη δουν την ειρκτή.
Τα δεσμά που με τόση στερεομανία έσιαξες.
Με τόσο φόβο για την απώλεια.
Να το παγιδεύσεις σαν να ταν δικό σου..
Κι αν το βράδυ θυμάσαι τι σε γοήτευσε το πρωί.
Ανάθεμα κι αν θυμάσαι..
Ποια αστέρια σου παν να τα σβήσεις.
Ποια αγάπη σου ψιθύρισε βάναυσα να την σκοτώσεις.


Δεν το κρατάς, δε μπορείς.
Σαν την άμμο λοιπόν, σα μιαν ανάσα.
Με το χέρι βυθισμένο στα έγκατά της.
Σήκωσε το ψηλά, δες τα καλοκαίρια να γλιστρούν.

"Τα υπόλοιπα, είναι σιωπή."

The Silence, by Anton Semenov

"There are some qualities- some incorporate things,
That have a double life, which thus is made
A type of that twin entity which springs
From matter and light, evinced in solid and shade.
There is a two-fold Silence- sea and shore-
Body and soul. One dwells in lonely places,
Newly with grass o'ergrown; some solemn graces,
Some human memories and tearful lore,
Render him terrorless: his name's "No More."
He is the corporate Silence: dread him not!
No power hath he of evil in himself;
But should some urgent fate (untimely lot!)
Bring thee to meet his shadow (nameless elf,
That haunteth the lone regions where hath trod
No foot of man,) commend thyself to God" 

_______________________________________

 Sonnet- Silence, by Edgar Allan Poe 

Παραμύθια ενός ταξιδιώτη #5

-"Τι στο διάολο κάνετε, μου εξηγείτε!?"

     Σταμάτησαν όλοι μονομιάς, μην έχοντας κάτι να απαντήσουν. Και να είχαν άλλωστε, οι δυνάμεις τους είχαν εγκαταλείψει σε μεγάλο βαθμό, μια κι οι ώρες ήταν πολλές, και τις περισσότερες απ' αυτές ο ήλιος χτυπούσε αλύπητα. 

-"Ελάτε εδώ, γαμώ το κέρατό μου.." 

     Ο τόνος της φωνής του άρχισε να πέφτει, γεγονός καθόλου ενθαρρυντικό πάντως, κι όλοι τους το κατάλαβαν αυτό καθώς πλησίαζαν απρόθυμα. Κανένας τους βέβαια δεν ήθελε να ξεχωρίζει από τον άλλο κινδυνεύοντας να γίνει δέκτης ειδικής μνείας στον επερχόμενο παροξυσμό, επομένως όλοι λίγο- πολύ είχαν φροντίσει να κρατήσουν μια σχετική απόσταση. Είχαν αρχίσει να αποκτούν εμπειρία σ' αυτό..

      Ήταν φανερό πως οι αντοχές του είχαν φθείρει αρκετά με τα χρόνια, μέχρι κι ο ίδιος μπορούσε να το παραδεχτεί. Πλέον κουραζόταν αρκετά πιο εύκολα, και δε μπορούσε να δείξει την ίδια υπομονή όπως στις πρότερες δόξες του, ειδικότερα όταν ζητούσε κάτι και δεν έβλεπε να γίνεται. Τουλάχιστον όχι άμεσα. Μέσα του αναρωτιόταν αν αυτό ήταν ένα ακόμη πασιφανές σημάδι κατάπτωσης, άλλη μια πινακίδα που έλεγε πως φτάνει στο τέρμα του ταξιδιού. Τα νεύρα της στιγμής όμως τον εμπόδιζαν στην αναζήτηση κάποιας σχετικής και ψύχραιμης απάντησης, δεν είχε άλλωστε σκοπό να ανοίξει το στόμα του για να τους ψάλλει κυριακάτικους ύμνους..

-"Τι στο διάολο κάνετε!? ΘΑ ΜΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ!?!?". το ουρλιαχτό έσπασε την αμήχανη σιωπή καθώς κλωτσούσε μερικά μπουκάλια νερό που δυστύχησαν να βρεθούν κοντά του. Κανείς δεν τον κοιτούσε. Ποιος τρελός να συναντούσε το βλέμμα του? "Ζητάω σαν μαλάκας τόση ώρα να γίνει ένα γαμημένο πράγμα, ΚΑΙ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΜΟΥ!!", συνέχισε πετώντας σάλια στους μπροστινούς. "Σας είπα τόσες φορές τι ακριβώς θέλω, πώς ακριβώς το θέλω..Κι έχουμε φάει τόση ώρα..Είναι λοιπόν τόσο δύσκολο αυτό που ζητάω!?"

     Και πάλι καμία απάντηση. Με λίγη τύχη όλη αυτή η εκτόνωση θα οδηγούσε σε ένα τέλος. Με λίγο έλεος από μεριάς του, σε λίγο θα έβλεπαν το δρόμο του γυρισμού στην ησυχία και τη χαλάρωση του σπιτιού τους. Αυτές τις σκέψεις έκαναν μετά σιωπηρής συμφωνίας οι περισσότεροι. 

Όχι όμως όλοι:

-"Ναι, αλλά είμαστε τόση ώρα εδώ..!", αναφώνησε ο Μαρκ ο αρχηγός.

     Πλέον όλοι κρατούσαν την ανάσα τους. Γύρισαν να τον κοιτάξουν με ένα "μην-το-χειροτερευεις-ρε-Μαρκ-γαμωτο" βλέμμα. Δεν τσιγκλίζεις τόσο εύκολα το μάτι του δράκου, χωρίς συνέπειες μάλιστα..

-"Για ξαναπές το, ρε μάστορα.."

-"Λέω, είμαστε ώρα εδώ και δε μπορούμε ούτε να σκεφτούμε πλέον! Έχουμε παραδώσει πνεύμα, δεν το βλέπετε?"

-"Ενώ νωρίτερα είχατε κάνει μπάνιο στην οξυδέρκεια.. ΜΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΡΕ!? Αν δε με γράφατε στ' αρχίδια σας απ' την αρχή, θα 'χαμε ξεκουμπιστεί ώρα τώρα!!!"

-"Ίσως γιατί μας έχει βγει η γλώσσα όχι ώρα, μέρες τώρα! Μας έχεις ταράξει στη δουλειά και δε λες να το καταλάβεις! Πώς αλλιώς να στο δείξουμε?"

     Αν πριν επικρατούσε αμήχανη σιωπή, αυτό τώρα το έλεγες τρομακτική ησυχία μιας μοναχικής νύχτας σε νεκροταφείο. Όλοι παρακολουθούσαν με ανανεωμένο ενδιαφέρον το μπρα-ντε-φερ ανάμεσα στα λυσσασμένα βλέμματα των δυο, περιμένοντας την επόμενη φράση να τουφεκίσει τη σιωπή.

-"Δεν έφτασα μέχρι εδώ μικρέ για να δέχομαι υποδείξεις από ένα παιδαρέλι..", είπε με τρεμάμενη φωνή που έσταζε μανία.

-"Ούτε εγώ δέχομαι υποδείξεις από έναν μέθυσο..", απάντησε κοιτώντας τον κατάματα.

     Το μυαλό του σταμάτησε στιγμιαία. Η ματιά του άστραψε. Πλέον είχε ξεπεράσει τα όρια της ανοχής του κι η ψυχραιμία φάνταζε μακρινή ανάμνηση, καθώς έσφιξε τις γροθιές του και τον πλησίασε απειλητικά. Οι πιο κοντινοί έσπευσαν να μπουν στη μέση, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα. Ένιωσε χέρια να τον κρατούν πίσω.

Κατάφερε παρ' όλα αυτά να φτάσει μπροστά στο πρόσωπο του Μαρκ που δεν έκανε βήμα πίσω, για να του πει τα τελευταία χαμηλόφωνα λόγια:

-"Έχεις τελειώσει, πουστράκι. Εγώ θα σε τελειώσω. Χάσου από μπροστά μου! ΔΡΟΜΟ!"

     Δε χρειάστηκε να το πει άλλη φορά, σε αντίθεση με πριν. Ο Μαρκ γύρισε αμίλητος και τράβηξε προς την έξοδο. Πολύ νωρίτερα από τους υπόλοιπους.

Ben and The Fanatic

In his teachings, Ben stressed that Zen was his path because it allowed him to be himself. All the other routes that allegedly lead to cosmic consciousness seemed to put him in conflict with his own nature. He advised all seekers to examine carefully what each system asked of the potential initiate, keeping in mind three rules:

1. What you are required to believe is what the system cannot prove. 

2. Anything that you are asked to keep secret is of more value to the teacher than to the student. 

3. Any practice that is forbidden offers something that the system cannot successfully replace with an alternative. 

One listener asked, "Don't you believe that giving up the pleasures of the senses will produce a different consciousness?" 

"My personal experience," Ben replied,"was that it produced the consciousness of fanaticism."

                                                                                             

Excerpts from "Zen Without Zen Masters"
Camden Benares
Copyright 1977 by Camden Benares
Falcon Press

Κι όμως, λυγίζει

Relativity by M. C. Escher

   

   Είναι η πιο σχετική έννοια που συναντάται καθώς ο άνθρωπος εξελίσσεται. Παρ' όλα αυτά το αληθές διαστρεβλώνεται αποκαλώντας το έτσι, μια και πρόκειται για μια απόλυτα μετρήσιμη/ διαχειρίσιμη ποσότητα, σαν όλες τις άλλες. Μια παραπάνω διάσταση για την ακρίβεια, με κύριες συνιστώσες τη βαρύτητα και το ταχύ της κίνησης. Είναι γνωστό πια, η γνώση υπάρχει μα όχι κι η αντίληψη. Αν κάποιος έφτανε σε αυτή, αν οι υποδομές ήταν ανοικτές και διαθέσιμες προς εκείνον, θα ήταν δυνατό να το διαμορφώσει τόσο απλά, σαν ένα νήπιο που φτιάχνει ανθρώπους από πλαστελίνη. Γιατί είναι γνωστό πια, λυγίζει. Δυο παρατηρητές μπορεί να κοιτούν ένα γεγονός που εξελίσσεται μπροστά τους, μα να φτάσουν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Κανείς τους δεν έχει δίκαιο, ταυτόχρονα όμως κανείς δεν κάνει λάθος.

      "Όλα αυτά όμως είναι θεωρήματα (που στέκουν) στο μυαλό, μα δεν εφαρμόζονται με γυμνά χέρια", διάβασα. Συμπεραίνοντας δηλαδή πως για άλλους νομίζεται ως το πολυτιμότερο αγαθό, ενώ άλλοι το περνούν για "τζάμπα" και το μεταχειρίζονται αναλόγως. Κανείς τους δεν έχει δίκαιο, ταυτόχρονα όμως κανείς δεν κάνει λάθος. Διότι, χωρίς θεωρία εν τέλει, όλοι φτιάχνουν ανθρώπους από πλαστελίνη. Το λυγίζουν κι ας μην το καταλαβαίνουν. Γιατί είναι η πιο σχετική έννοια που συναντάται καθώς ο άνθρωπος εξελίσσεται.

Διακοπές

-"Θέλω να φύγω.."
-"Γιατί;"
-"Γιατί νιώθω να πνίγομαι! Αυτή η (κάθε) μέρα με λυγίζει."
Γύρω τους θόρυβος πολύς, κι οι ψηλοί τοίχοι τους έκρυβαν τον ήλιο.
-"Κι αν φύγεις θα το διορθώσεις, λες; Θα δεις τον ήλιο αλλού;"
-"Δεν ξέρω. Τουλάχιστο να ηρεμήσω κάπως."
Κοιτάζονταν σαν να μην υπήρχε τριγύρω τίποτε άλλο, πέρα από τους ίδιους.
-"Κι όταν γυρίσεις;"
-"Δεν ξέρω σου λέω! Μάλλον θα μείνω μέχρι να ξαναφύγω."
-"Κι αν δε με βρεις όταν γυρίσεις;"
-"....τότε φύγε!"
-"Εντάξει, θα φύγω! Θα συμβεί αργά ή γρήγορα, αναπόφευκτο φαινόμενο είναι.. Αλλά πριν φύγω, να σε ρωτήσω και κάτι άλλο;"
-"Τι, πια;"
-"Πότε θα θυμηθείς πώς να σκαρφαλώνεις;"
-"Τι εννοείς;"
-"Όπως όταν ήσουν παιδί και σκαρφάλωνες πάνω στα δέντρα.. Δε θυμάσαι;"
-"Αν θες να με κουράσεις, τα καταφέρνεις περίφημα.."
-"Μπορείς λοιπόν να ταξιδέψεις όπου θες, να δεις ήλιους να ανατέλλουν πάνω από κάστρα σε κορυφές βουνών, ή να δύουν σε λίμνες μακρινές και μεγάλες σαν θάλασσες. Και θα τους θαυμάσεις για την ομορφιά τους. Κανένας από αυτούς όμως δε θα είναι ο δικός σου ήλιος, αυτοί είναι των άλλων. Γιατί ο δικός σου θα σε περιμένει εδώ, να σκαρφαλώσεις πάνω από τους τοίχους που σε πνίγουν για να τον συναντήσεις."
-"Μα πώς.. Είμαι πια σε χρόνια που δε μπορώ να σκαρφαλώσω.."
-"Μίλα στο παιδί μέσα σου. Αυτό μόνο θυμάται να σου το απαντήσει, κανείς άλλος. Κι επειδή είσαι πια ενήλικας άνθρωπος, προσπάθησε σε παρακαλώ να μην το κάνεις να σε βαρεθεί.."

"Και όμως, γυρίζει"

[..]   Για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι είχαν την πεποίθηση ότι η Γη είναι επίπεδη και κέντρο του σύμπαντος. Από τον Ζ’ π.Χ. αιώνα όμως , σοφοί παρατηρητές ανέτρεψαν την άποψη αυτή. Πρώτος ο Θαλής ο Μιλήσιος κι έπειτα ο Αναξίμανδρος, ο Πυθαγόρας και ο Παρμενίδης υποστήριξαν ότι η Γη είναι στρογγυλή. Περίπου δυο αιώνες αργότερα, ο Αριστοτέλης επιβεβαίωσε και πειραματικά τις φιλοσοφικές θέσεις των προγενέστερων, όπως άλλωστε αργότερα και ο Αρχιμήδης.

   Οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι προχώρησαν ακόμα περισσότερο και υποστήριξαν ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Αντίθετα με τα όσα πίστευαν ως τότε, απέδειξαν ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο. Ο Ηρακλείδης ο Ποντικός και κυρίως ο Αρίσταρχος ο Σάμιος είναι οι πρώτοι που συνέλαβαν τη μεγάλη αλήθεια. Όμως, ο Αριστοτέλης είχε αντίθετη άποψη κι αυτή επικράτησε. Ο Σταγειρίτης δίδασκε πως η Γη είναι μεν σφαιρική αλλά στέκει ακίνητη στη μέση του στερεώματος.

   Στα μέσα του Β’ μ.Χ. αιώνα, ο Πτολεμαίος Κλαύδιος συστηματοποίησε τις ως τότε αντιλήψεις παρασιωπώντας τις θέσεις των Πυθαγόρειων φιλοσόφων. Γι’ αυτόν, η Γη είναι μια ακίνητη σφαίρα στο κέντρο του κόσμου κι όλα τα άλλα ουράνια σώματα περιστρέφονται γύρω της. Οι φανατικοί κληρικοί δέχτηκαν πως το σύστημα του Πτολεμαίου συμφωνούσε με τις γραφές και πολέμησαν λυσσαλέα κάθε αντίθετη άποψη. Για περίπου 1500 χρόνια, όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει την ακινησία του πλανήτη μας, εθεωρείτο αιρετικός κι αντιμετώπιζε το ανάθεμα της Εκκλησίας.

[...] Ο Κοπέρνικος έγραψε ένα ογκοδέστατο βιβλίο με τίτλο «Η περιστροφή των ουρανίων σωμάτων». Σ’ αυτό, υποστήριζε ότι η Γη δεν είναι τίποτε άλλο από έναν πλανήτη, που περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της και γύρω από τον Ήλιο. Και ότι όλοι οι πλανήτες έχουν αυτή τη διπλή περιστροφή.

   Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα 1515 στη Νυρεμβέργη και ξεσήκωσε θύελλα. Οι επιστήμονες αποφάνθηκαν πως επρόκειτο για σκάνδαλο. Η Εκκλησία το έβγαλε αιρετικό, γιατί «έρχεται σε σύγκρουση με τις άγιες γραφές». Κανένας δεν ήθελε να πιστέψει πως η Γη μπορούσε να μην είναι το κέντρο του κόσμου. Ο Κοπέρνικος πέθανε το 1543 βυθισμένος στην περιφρόνηση. Σήμερα, θεωρείται ο θεμελιωτής της νεότερης αστρονομίας...

   Ακριβώς 121 χρόνια μετά τον θάνατο του Κοπέρνικου, γεννήθηκε ο Γαλιλαίος Γαλιλέι (1564). Στα 19 του, παρατηρώντας μέσα στον καθεδρικό ναό της Πίζας μια λάμπα που πηγαινοερχόταν, καθώς την κινούσε ο αέρας, ανακάλυψε τους νόμους της ισόχρονης κίνησης του εκκρεμούς. Στη συνέχεια, εφεύρε την υδροστατική ζυγαριά, ανακάλυψε τους νόμους της βαρύτητας, έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης δυναμικής και, στα 1609, σε ηλικία 45 χρόνων, κατασκεύασε στη Βενετία το πρώτο αστρονομικό τηλεσκόπιο, με το οποίο έκανε παρατηρήσεις στο φεγγάρι. Ήθελε να διαπιστώσει, αν ο Κοπέρνικος είχε δίκιο με τα όσα έλεγε για την κίνηση των πλανητών.

   Λίγα χρόνια αργότερα, είχε κι αυτός καταλήξει στο συμπέρασμα πως δεν είναι ο Ήλιος που γυρίζει γύρω από τη Γη, αλλά η Γη που περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, όπως και όλοι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Ανακοίνωσε περιχαρής την ανακάλυψή του, για να διαπιστώσει πως η έρευνα και η επιστήμη δεν είχαν καμιά τύχη στην εποχή του.

   Η ανακοίνωσή του θεωρήθηκε φοβερή βλαστήμια κατά του θεού. Τον είπαν αιρετικό. Ο Γαλιλαίος επέμενε στην άποψή του με αποτέλεσμα στις 22 Ιουνίου του 1633, να τον συλλάβει η Ιερή Εξέταση και να τον φυλακίσει. Συνέχισε να επιμένει πως η Γη γυρίζει και πως αυτό είναι ανεξάρτητο από τη θρησκεία. Από τα μέσα Ιανουαρίου του 1634 κι ενώ πατούσε πια τα εβδομήντα του, οι δεσμοφύλακες άρχισαν να τον υποβάλλουν σε φριχτά βασανιστήρια, μήπως και τον συνετίσουν. Άντεξε τρεις βδομάδες.

   Στις 10 Φεβρουαρίου του 1634, γονατιστός μπροστά στους ιεροεξεταστές, απαρνήθηκε τη θεωρία του ως λαθεμένη και αιρετική. Λέγεται πως, την ίδια στιγμή, μουρμούρισε: «Και όμως, γυρίζει». Έζησε άλλα οκτώ χρόνια. Πέθανε το 1642, περιορισμένος και κάτω από την αυστηρή παρακολούθηση της Ιερής Εξέτασης. Ακριβώς 350 χρόνια μετά το θάνατό του, ο πάπας Παύλος ζήτησε δημόσια συγνώμη για τις διώξεις που υπέστη ο Γαλιλαίος, αναγνωρίζοντας πως η Ιερή Εξέταση είχε κάνει λάθος..

Πηγή: Historyreport.gr

                                                                                                  

Προσπαθούσα καιρό τώρα να ενταχθώ. Να αφομοιωθώ, να ζήσω μαζί τους σχεδόν σα να μαι εκείνοι. Πίστευα ότι έχω εγώ κάπου λάθος κι εκείνοι δίκαιο. "Είναι περισσότεροι", έλεγα συνεχώς στον εαυτό μου, "κάτι παραπάνω θα ξέρουν". Και για λίγο ηρέμησα, κυρίως επειδή η αποδοχή τους απάλυνε τη θάλασσα γύρω μου. Πρόδιδα όμως τον εαυτό μου και μου στοίχιζε. Τις ιδέες μου, όλα μου τα ερεθίσματα. Δεν ήμουν εγώ, γιατί εγώ είμαι αυτή η τρελή σκέψη στο κεφάλι μου. Εγώ είμαι εκείνο το βιβλίο που δε βγάζει νόημα. Εγώ είμαι εκείνα τα απογεύματα. Εγώ τελικά είμαι εσύ.

Ραδιο-Γιάφκα #7: Chaos Restored

Το δίδυμο-φωτιά στην επίθεση, καλωσορίζει το καλοκαίρι με τις χαοτικές τους μουσικές επιλογές.

Δευτέρα, πρώτη μέρα του καλοκαιριού, και στις 8 το βράδυ ο ραδιο-player κόκκινης αποχρώσεως πάνω δεξιά στη σελίδα θα ζωντανέψει (αν όχι από μόνος του, τότε με ένα refresh).

Εναλλακτικό link (στο οποίο γίνονται και παραγγελιές):

http://uk3.listen2myradio.com:2199/start/zwmufqoq/

Jackknife: Chill me out on Sundays

Πιλοτικά μεταδιδόμενη:
Αν η Γιάφκα ήταν θεότητα, το Jackknife θα ήταν ο προφήτης της.

Φτιάξε καφέ λοιπόν, άραξε και κατά τις 6 πάτα να παίξει ο player (αν αυτό δεν έχει πάρει μπρος από μόνο του) που βρίσκεται πάνω από τη φωτο με τον αξεπέραστο τύπο που σου γράφει και διαβάζεις τώρα.

Δε μπορείς να περιμένεις ως τότε;
Περιηγήσου με την ησυχία σου στο blog ετούτο και κάνε ένα δροσιστικό μπάνιο στην οξύνοια που αναμφισβήτητα το διέπει.. Και θα περάσει η ώρα!

Δε δουλεύει ο player; Κάνε refresh.. Τα ίδια;

Τότε άκου από εδώ (έχει και ειδικό widgetακι για παραγγελιές.. Use it wisely!)


Join the event now!

Reborn

-"Τα αφανίσαμε τα μπαστάρδια!"

-"Έλα, στην υγειά της Γιάφκας! Καλά τους έκανες, Αρχηγέ!"

     Μόνο τσουγκρίσματα ποτηριών γεμάτα ακριβό κρασί και γέλια ακούγονταν από το μακρύ τραπέζι στο βάθος του πολυτελούς εστιατορίου "Kurin Fazan", στο κέντρο της Πιονγιάνγκ. Οι προσκεκλημένοι, ντυμένοι με κουστούμια σε σκούρα χρώματα, φαίνονταν ιδιαίτερα ευδιάθετοι για κάποιο λόγο εκείνο το βράδυ Σαββάτου. 9 Μαϊου έδειχνε χαμηλά το μεγάλο ρολόϊ  στον τοίχο.

-"Πού βρίσκονται τώρα Αρχηγέ;", ρώτησε ο Γουoν Τον, απευθυνόμενος στον άντρα που καθόταν στην κεφαλή του τραπεζιού.

-"Κάπου μακρυά κι ήσυχα, αν έχουν καθόλου μυαλό στο κεφάλι τους.", απάντησε με βαθιά φωνή ο Γκάντο, αρχηγός της Kkangpae εδώ και 20 χρόνια. Το όριζε η παράδοση ο Αρχηγός της Κορεάτικης Μαφίας να ντύνεται στα λευκά, κι έτσι ξεχώριζε εύκολα από την ομήγυρη.

Γέλασαν αρκετοί, περισσότερο από σεβασμό..

-"Για πείτε, ποια ήταν η αγαπημένη σας εκπομπή; Χαχαχα..", ειρωνεύτηκε ο Σετσουάν που είχε πιει παραπάνω από τους υπόλοιπους.

-"Νομίζω η 4η ήταν που παίξανε και Anathema..!"

-"Και τώρα τι, θα τα ακούμε μόνο από CD; ΧΑΧΑΧΑΧΑ!", συνέχισαν τα κακόγουστα αστεία, αγνοώντας προφανώς την ύπαρξη συσκευών αναπαραγωγής mp3.

-"Εμένα κι η 2η μου φάν.."

ΜΠΑΑΜ!

     Ένας δυνατός κρότος κάλυψε για λίγο κάθε άλλο ήχο. Κόσμος άρχισε να τρέχει ουρλιάζοντας πάνω- κάτω στη λεωφόρο κι οι πρώτες σειρήνες δεν άργησαν να αντηχήσουν. Οι άντρες του τραπεζιού, σαν σε απόλυτη συνεννόηση, τράβηξαν χωρίς δεύτερη σκέψη τα σιδερικά από την εσωτερική του σακακιού. Ποιος αδαής άλλωστε θα τολμούσε να τους πει κάτι, στην ίδια τους την περιοχή. Η αστυνομία; Όρμηξαν αποφασιστικά έξω, και τότε το αντίκρισαν εμβρόνητοι..

     Ένα χαμογελαστό πρόσωπο, τόσο απλά δομημένο που θα το δημιουργούσε με το μολύβι του κι ένα παιδί στο δημοτικό, σχηματιζόταν τώρα από τα φλεγόμενα παράθυρα του ουρανοξύστη που δέσποζε απέναντι από το εστιατόριο. Όχι, δε γίνεται να αφορούσε άλλον, πέρα από αυτούς.. Μα και πάλι, πως; Αδύνατον..

    Μέσα στο χαμό ο Γκάντο πρόσεξε παραδίπλα ένα μικρό ζητιανάκι, ξυπόλητο όπως ήταν και καθισμένο οκλαδόν στο πεζοδρόμιο. Φάνηκε να μη δίνει σημασία στον κόσμο που τον προσπερνούσε τρομαγμένος. Ζωγράφιζε ήσυχα στο τραχύ τσιμέντο του δρόμου κρατώντας ένα αντικείμενο με έντονο ροζ χρώμα. Τα μηνίγγια στο πρόσωπο του Γκάντο άρχισαν να χτυπάνε σαν τρελά!

-"Έι, εσύ μικρέ!", του φώναξε καθώς τον πλησίαζε τρέχοντας σχεδόν. Ο μικρός τον είδε κι έκανε να φύγει, μα δεν ήταν τόσο γρήγορος ώστε να αποφύγει το απλωμένο χέρι που τον άρπαξε.

-"Πού το βρήκες αυτό; Λέγε!". Ο μικρός ζητιάνος ήταν τόσο μικροκαμωμένος, που ο Γκάντο τον είχε σηκώσει στο ύψος του προσώπου του χρησιμοποιώντας το ελεύθερο χέρι του.

-"Ε..Εγώ..Δυο κύριοι πέρασαν και μου το έδωσαν πριν λίγο..!", είπε τρομαγμένα ο μικρός κουνώντας στον αέρα τα λεπτά πόδια του.

-"Και προς τα πού πήγαν που να πάρει!;"

-"Εε.. Δεν πρόσεξα! Συγν.."

Ο Γκάντο άνοιξε τη γροθιά του κι ο μικρός έπεσε αμέσως στο έδαφος. Το αντικείμενο ξέφυγε από τα χέρια του, μα δε φάνηκε να τον απασχολεί ιδιαίτερα. Σηκώθηκε σβέλτα και το 'βαλε στα πόδια, αφήνοντας τον Γκάντο να παρατηρεί το απομεινάρι. Ήταν αυτό που φοβόταν, ένα σαπούνι..

-"ΤΣΑΚΙΣΤΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΕΙΤΕ, ΗΛΙΘΙΟΙ! ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ!!"ούρλιαζε στους δικούς του, πετώντας σάλια από την οργή του. Εκείνοι είχαν παραλύσει. Και τότε έγινε..

ΜΠΟΥΥΜ!

     Ένας δεύτερος κρότος, πιο δυνατός από τον προηγούμενο. Ο ουρανοξύστης άρχισε να καταρρέει τραντάζοντας το έδαφος. Το χαμόγελο στην πρόσοψη άρχισε να παραμορφώνεται και να δίνει τη θέση του στον μαύρο καπνό. 

Το κτίριο έπεφτε.

Η Γιάφκα ξαναγεννιόταν.

Μια φορά κι έναν καιρό.

The Dice Players, by Simo Gomez (1845 - 1880)

  Τον 17ο αιώνα, οι Γάλλοι παίκτες τυχερών παιχνιδιών στοιχημάτιζαν πολλές φορές στο ενδεχόμενο: Όταν ένα ζάρι ριχτεί 4 φορές, ποιά είναι η πιθανότητα να εμφανισθεί τουλάχιστον ένας άσσος. Ένα άλλο τυχερό παιχνίδι που έπαιζαν ήταν στην περίπτωση όπου ένα ζευγάρι από ζάρια ριχνόταν 24 φορές και ενδιέφερε η πιθανότητα να εμφανισθούν άσσοι τουλάχιστον μία φορά. 

     Ο Chevalier De Méré (ή αλλιώς Antoine Gombaud), ένας Γάλλος ευγενής της περιόδου εκείνης, πίστευε ότι τα δύο παραπάνω ενδεχόμενα είναι ισοπίθανα. Η λογική του για το πρώτο παιχνίδι ήταν η εξής:

• Σε ένα ρίξιμο ζαριού, η πιθανότητα άσσου είναι 1/6. 

• Σε τέσσερις ρίψεις του ζαριού, η πιθανότητα τουλάχιστον ενός άσσου είναι 4 φορές το 1/6=2/3. 

Για το δεύτερο παιχνίδι, χρησιμοποίησε το εξής επιχείρημα: 

• Όταν ρίξει κανείς ένα ζευγάρι ζάρια, η πιθανότητα άσσων είναι 1/36. 

• Επομένως, σε 24 ρίψεις ενός ζευγαριού ζαριών, η πιθανότητα να πάρει κανείς τουλάχιστον ένα ζευγάρι άσσων είναι 24 φορές το 1/36=2/3. 

    Με την παραπάνω επιχειρηματολογία, οι πιθανότητες για τα δύο αυτά τυχερά παιχνίδια ήταν ίδιες, δηλαδή 2/3. Η εμπειρία, όμως, είχε δείξει ότι το πρώτο ενδεχόμενο είναι περισσότερο πιθανό να εμφανισθεί από ότι το δεύτερο. Η αντίφαση αυτή έγινε γνωστή ως το παράδοξο του Chevalier De Méré, και οφειλόταν στην λανθασμένη χρήση της έννοιας των αμοιβαία ξένα μεταξύ τους ενδεχομένων.

     Ο De Méré ρώτησε τον φιλόσοφο Blaise Pascal για το πρόβλημα αυτό και ο Pascal το έλυσε με την βοήθεια ενός φίλου τουτου Piere de Fermat. (Ο Fermat ήταν δικαστής και ταυτόχρονα μέλος του κοινοβουλίου που είναι γνωστός σήμερα για την έρευνα στα μαθηματικά που έκανε αργά το βράδυ μετά τις άλλες ασχολίες του). Ο Fermat αντελήφθη ότι ο De Méré προσέθετε πιθανότητες για ενδεχόμενα τα οποία δεν ήταν ξένα μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, εάν κανείς προχωρούσε την επιχειρηματολογία του De Méré λίγο περισσότερο, θα μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η πιθανότητα να έχει κανείς ως αποτέλεσμα άσσο σε 6 ρίψεις ενός ζαριού είναι 6/6 ή, ισοδύναμα, 100%, κάτι που θα έπρεπε να είναι λάθος. Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς να υπολογίσει κανείς σωστά τις πιθανότητες αυτές. Σε τέσσερις ρίψεις ενός ζαριού, υπάρχουν 6 στην τετάρτη = 1.296 δυνατά αποτελέσματα. Σε 24 ρίψεις ενός ζεύγους ζαριών υπάρχουν, 36 στην 24η ≈2.2×10 στην 37η αποτελέσματα. Ο υπολογισμός όμως των ευνοϊκών ενδεχομένων σε κάθε μια από τις δύο περιπτώσεις είναι αρκετά δύσκολος. 

   Ας δούμε όμως τον συλλογισμό του De Méré. 

     Στο πρώτο από τα παιχνίδια, αν Α, Β, Γ και Δ είναι τα ενδεχόμενα άσσου στην πρώτη, δεύτερη, τρίτη και τέταρτη δοκιμή αντίστοιχα, μας ενδιαφέρει η P(A∪B∪Γ∪Δ), δηλαδή η πιθανότητα άσσου σε μια τουλάχιστον από τις τέσσερις δοκιμές. 

     Ο De Méré, θεώρησε έμμεσα ότι τα ενδεχόμενα Α, Β, Γ, Δ είναι ξένα μεταξύ τους και κατέληξε ότι P(A∪B∪Γ∪Δ) = P(Α) + Ρ(Β) + Ρ(Γ) + Ρ(Δ) = 1/6 + 1/6 + 1/6 + 1/6 = 4/6 = 2/3 

     Με τον ίδιο τρόπο μπορεί κανείς να περιγράψει την επιχειρηματολογία του De Méré στο δεύτερο πρόβλημα. Ο τρόπος και οι σκέψεις που ο Pascal και ο Fermat χρησιμοποίησαν για να επιλύσουν σωστά το πρόβλημα δεν έχει καταγραφεί στην ιστορία. Ιστορικά στοιχεία όμως για την αλληλογραφία του Pascal και του Fermat μπορεί κανείς να βρει στο βιβλίο του David, F.N. Games, Gods and Gambling. Griffin, 1962. Ο Pascal και ο Fermat έλυσαν το πρόβλημα με ένα έμμεσο μαθηματικό συλλογισμό. 

   Θα μπορούσε όμως κανείς να φαντασθεί τον διάλογο του Pascal και του Fermat ως εξής:

Pascal. Ας κοιτάξουμε πρώτα το πρώτο παιχνίδι. 

Fermat. Η πιθανότητα να κερδίσει κανείς είναι δύσκολο να υπολογισθεί, γι’ αυτό, ας δουλέψουμε με την πιθανότητα του αντίθετου ενδεχομένου, δηλαδή του ενδεχομένου να χάσει. Τότε, η πιθανότητα να κερδίσει είναι 100% - την πιθανότητα να χάσει. 

Pascal. Συμφωνώ. Ο παίκτης θα χάσει όταν σε καμιά από τις 4 ζαριές δεν έλθει άσσος. Πώς όμως υπολογίζουμε αυτήν την πιθανότητα; 

Fermat. Δεν είναι δύσκολο. Ας αρχίσουμε με το ρίξιμο ενός ζαριού. Ποιά είναι η πιθανότητα ότι στο πείραμα αυτό το αποτέλεσμα δεν θα είναι άσσος; 

Pascal. Θα πρέπει το αποτέλεσμα να είναι ή 2 ή 3 ή 4 ή 5 ή 6. Επομένως, η πιθανότητα είναι 5/6.

Fermat. Ωραία. Και ποιά είναι η πιθανότητα ότι στις δύο πρώτες ζαριές το αποτέλεσμα δεν θα είναι άσσος; 

Pascal. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον πολλαπλασιαστικό κανόνα. Η πιθανότητα ότι και στην πρώτη ζαριά και στην δεύτερη ζαριά δεν θα υπάρχει άσσος είναι 5/6 × 5/6 = (5/6)στη δευτέρα. Αυτό, γιατί οι ζαριές είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, έτσι δεν είναι; 

Fermat. Τί θα γίνει με τρεις ζαριές; 

Pascal. Προφανώς, θα είναι 5/6 × 5/6 × 5/6 = (5/6) στην τρίτη

Fermat. Εντάξει. Τί γίνεται με τέσσερις ζαριές; 

Pascal. Θα πρέπει να είναι (5/6)στην τετάρτη 

Fermat. Ναι. Και αυτό είναι περίπου 0.482 ή 48,2%. 

Pascal. Επομένως, η πιθανότητα να χάσει κανείς αυτό το παιχνίδι είναι 48,2% και η πιθανότητα νίκης είναι 100% - πιθανότητα να χάσει κανείς = 100% - 48,2% = 51,8%.

Fermat. Ωραία. Αυτό δίνει την λύση στο πρώτο παιχνίδι. Η πιθανότητα δηλαδή λύσης είναι λίγο περισσότερο από 50%. Ας δούμε τώρα το δεύτερο παιχνίδι. 

Pascal. Σε μια ζαριά με δύο ζάρια, υπάρχει 1/36 πιθανότητα άσσων και 35/36 πιθανότητα να μην έχουμε άσσους. Επομένως με, τον πολλαπλασιαστικό κανόνα, σε 24 ζαριές δύο ζαριών, η πιθανότητα να μην έχουμε άσσους θα πρέπει να είναι (35/36) στην 24η

Fermat. Ωραία. Αυτό είναι 50.9% και αυτό αποτελεί την πιθανότητα να χάσει κανείς. Επομένως, πιθανότητα κέρδους = 100% - πιθανότητα να χάσει κανείς = 100% - 50.9% = 49.1%. 

Pascal. Πράγματι και αυτό είναι λίγο λιγότερο από 50%. Γι’ αυτό, παρατηρούμε λιγότερες φορές νίκης στο δεύτερο παιχνίδι από ό,τι στο πρώτο. Χρειάζεται, όμως, να επαναλάβει κανείς πολλές φορές το παιχνίδι για να διαπιστώσει τη διαφορά. 

[...]

Σημείωση 3: Το παράδειγμα αυτό αποτελεί κλασσική περίπτωση χρησιμοποίησης μιας στρατηγικής υπολογισμού των πιθανοτήτων. Αν είναι δύσκολο να υπολογίσει κανείς την πιθανότητα ενός ενδεχομένου, βρίσκει την πιθανότητα του συμπληρωματικού του ενδεχομένου και στην συνέχεια την αφαιρεί από την μονάδα.

                                                                         

Εισαγωγή Στα Στατιστική Σκέψη, Τόμος ΙΙ (Αθήνα, 2000)

Ι. Πανάρετος & Ε. Ξεκαλάκη

Κάπως έτσι λοιπόν γεννήθηκε η επιστήμη της Θεωρίας Πιθανοτήτων.

"Thought of You"

Director: Ryan Woodward

Music: "World Spins Madly On", by The Weepies

And the making of:

Ψάξτε τον τύπο, έχει κάνει πολύ γαμάτες δουλειές.

Παραμύθια ενός ταξιδιώτη #4

Agoraphobia, by Xagamus

     Στεκόταν απέναντί τους για πρώτη φορά. Πίσω του ο Σάμουελσον κι οι υπόλοιποι μεγάλοι είχαν φροντίσει να τον παρουσιάσουν πρώτα, πριν του δώσουν τη σκυτάλη στο λόγο, προτού κάνει μερικά βήματα μπροστά έτσι ώστε να είναι ορατός από όλους στον νυχτερινό ουρανό. Κι ήταν τόσοι πολλοί.. Δεν του άρεσε ο πολύς κόσμος, ειδικότερα αν έπρεπε εκείνος να βρίσκεται στο κέντρο του. Αγοραφοβία!, του είχε πει κάποτε ένας φίλος γιατρός στη Ντιζόν. Σιωπή για λίγο. Όλοι περίμεναν κάτι να πει.

     Εκείνος όμως απλά τους κοίταζε, και σκεφτόταν. Ανάθεμα αν όλα αυτά τα χρόνια είχε συγκρατήσει στη μνήμη του 5-10 από όσους είχε γνωρίσει, ανάθεμα κι αν θα θυμόταν κάποιον από αυτούς εδώ αργότερα. Πόσο εύκολα μπαίνει κανείς σ' αυτή τη διαδικασία ξανά και ξανά; Κι έπειτα πώς να ξεκινήσει; Να τους πει "γεια"; Να πει το όνομά του κι από πού προέρχεται; Τι πρέπει μαζί να πετύχουν; Ότι έχει καλό προαίσθημα για όλο αυτό;
     Όχι. Είχε βαρεθεί να λέει κάθε φορά τις ίδιες μαλακίες. Δε θα έκανε τον καραγκιόζη ακόμα και τώρα που το τέλος του είχε αρχίσει να διαγράφεται.

"Πείτε μου τα ονόματά σας ένας-ένας, σας παρακαλώ."

     Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους απορημένοι. Αναπάντεχη ερώτηση και συνάμα δύσκολη, αν κρίνει κανείς από την απροθυμία που πλημμύρισε το σύνολο. Κάποια αμήχανα γελάκια ακούστηκαν πιο πίσω. Δεν τους ζήτησε δα να του λύσουν μαθηματική εξίσωση 3ου βαθμού. "Τι ζόρι τραβάει ο γέρος;" μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις πολλών. Ήταν μάλλον η σειρά του να περιμένει υπομονετικά.

"Μπάρυ", απάντησε ο πρώτος θαρραλέος.
"Ρος", ο επόμενος.
"Τζέημς", όλο και περισσότεροι όλο και πιο γρήγορα.
"Μαρκ", ένας πιτσιρικάς με τρεμάμενη φωνή.
"Μπάρυ κι εγώ."
"'Άσλεϋ"...

     Κράτησε κάμποσο, μα περίμενε μέχρι και τον τελευταίο. Άφησε τη σιωπή να σκεπάσει τον απόηχο όσων ακούστηκαν λίγο πριν κι έπειτα τους έριξε ένα διερευνητικό βλέμμα. Ήταν το αφεντικό τους υποτίθεται, μα μετά από τόσα χρόνια δεν έτρεφε αυταπάτες. Εκείνος εξαρτιόταν πολύ περισσότερο από αυτούς. Κοιτάζοντάς τους λοιπόν μπορούσε να διακρίνει μεγάλο εύρος σε ηλικία, ύψος και βάρος. Δεν ήταν σίγουρος πως του άρεσε αυτό.

"Ειλικρινά, δε θυμάμαι ούτε ένα όνομα από αυτά που άκουσα", αποκρίθηκε βυθίζοντας το ακροατήριο σε θυμωμένη απορία. Προς τι όλο αυτό τότε; "Σίγουρα όχι αύριο, σίγουρα όχι την άλλη εβδομάδα. Θέλω αρκετό χρόνο για να μάθω ακόμα και 2-3 από εσάς. Η ηλικία όπως καταλαβαίνετε δε βοηθάει. Όχι ότι είναι απαραίτητο όμως να συμβεί.."

"Ο τύπος μας δουλεύει μου φαίνεται.."
"Γέρο αν έχεις Αλτσχάιμερ, τράβα σε κανα ΚΑΠΗ καλύτερα!"
"Τον βαρέθηκα ήδη."

"Και ξέρετε γιατί δε χρειάζεται; Γιατί για να μάθετε να λειτουργείτε σαν σύνολο θα πρέπει κι εσείς οι ίδιοι να τα ξεχάσετε. Δε με νοιάζει από πού έχετε έρθει, πού έχετε φτάσει και γιατί πιστεύετε ότι θα πρέπει να σας αντιμετωπίσω διαφορετικά από τους άλλους. Από εδώ που στέκομαι σας βλέπω όλους ίσους."

Σταμάτησε για λίγο. Κάτι άλλαζε..

"Δεν έχω κάτι μαζί σας, έτσι έχω μάθει όμως να λειτουργώ και δεν έχω σκοπό να το αλλάξω. Θα μπορούσα να σας πρήζω αυτή τη στιγμή με λογύδρια για στόχους, ελπίδες, προσπάθεια κι άλλες τέτοιες παπαριές. Για μένα όμως είναι πιο σημαντικό να ξεκαθαρίσω αυτό από την αρχή κι όλας. Ας κάτσει μέχρι αύριο ο καθένας από εσάς να σκεφτεί αν όντως θέλει να συνεργαστεί μαζί μου. Μόνο αυτό τον χώρο έχω μάθει να δίνω στη μονάδα. Κι ας έχει τα αρχίδια να έρθει να μου πει πως δεν έχει την όρεξη και θέλει να φύγει. Θα τον εκτιμήσω πολύ περισσότερο, σας πληροφορώ. Γιατί αν έστω ένας αποφασίσει πως τελικά θέλει, τότε θα βάλει στην άκρη το "εγώ" του και θα σκέφτεται μόνο το "εμείς". Και δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Ακόμα και για μένα που σας το ζητάω."

     Πλέον δεν υπήρχε αμφισβήτηση και το αντιλήφθηκε. Όλοι τον άκουγαν, ακόμα κι εκείνοι που βρίσκονταν πίσω του.

"Αν σας ζητήσω να κάνετε κάτι που θα σας φαίνεται παράλογο, μη μπείτε στη διαδικασία να αναρωτηθείτε γιατί, όπως κι εγώ δε θα μπω στη διαδικασία να σας το εξηγήσω. Να ξέρετε πάντως ότι θα έχω τους λόγους μου, ακόμα κι αν δεν τους μοιραστώ μαζί σας. Αυτά είχα να πω, ελεύθεροι. Αύριο ξεκινάμε."

     Εκείνοι παρ' όλα αυτά συνέχισαν να τον κοιτούν, πιθανότατα να τον επεξεργάζονται. Ίσως περίμεναν μια τελευταία κουβέντα, μια διευκρίνηση. Κανείς όμως δεν ήθελε να πει το οτιδήποτε, κανείς δεν κουνιόταν. Μόνο τον κοιτούσαν.

Και ξαφνικά, άρχισαν να ξεθωριάζουν..
Κι εκείνος στεκόταν, παρακολουθώντας το νου του να επανέρχεται.
Οι μορφές τους αργά και σταθερά γίνονταν ένα με τη νύχτα. Μπορούσε να δει ακόμα τα μάτια τους να τον κοιτούν επίμονα, καθώς εξαφανίζονταν.. Μα τι να προλάβει να τους πει;
Μέχρι που το μόνο που έμεινε από την εικόνα στο μυαλό του ήταν ένα σχεδόν άδειο μπουκάλι ουίσκι να του κρατά συντροφιά, να τον ακούει όλη αυτή την ώρα.
Ένιωθε το κρύο και την υγρασία να τον βρίσκουν ξανά. Εδώ που θα τους συναντούσε το επόμενο ξημέρωμα..
Κι εκείνος στεκόταν, μόνος.

Ραδιο-Γιάφκα #6: Slaughterhouse-Four

Δυο εμείς δυο αυτοί, θα γίνει σφαγή!
Αυτή την Πέμπτη, οι Λουκάς και Φώτης από τους Barbara's Straight Son μας κάνουν παρέα στα κεντρικά της Γιάφκας και στις μουσικές επιλογές.

GET HYPE! (and join the event now)

Ανάγνωση

Apollonia Saintclair 568 - 20140109 Murderous bookshelf
Fragment #4/12 from a private commission

  Πρέπει να ήταν κάποιο από αυτά τα απογεύματα με τις δυο κούπες καφέ, όταν στο δωμάτιό σου τράβηξες τις κουρτίνες να μπει ο ήλιος απ' έξω και καθίσαμε μαζί στο κρεβάτι, δίπλα στο παράθυρο. Κρατούσες ένα βιβλίο σου κι ήθελες να μου το διαβάσεις, είπες. Έτσι ξεκίνησες κι εγώ άκουγα τη φωνή σου να δίνει ήχο στις λέξεις.

   Μα κάθε τόσο με κοιτούσες, σταματούσες, ξαναξεκινούσες.. Μέχρι που έκλεισες τα μάτια και μου το δωσες, λέγοντας:

«Δε μπορώ, συνέχισε εσύ..»

«Γιατί δε μπορείς; Γιατί εγώ;»

«Γιατί ξέρεις να το διαβάζεις καλά.»

«Μα είναι δικό σου! Κι αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορείς κι εσύ να κάνεις το ίδιο!»

«Συνέχισε εσύ..», ξανά. Και τότε κατάλαβα.

  

   Παίρνω στα χέρια μου το βιβλίο σου κι αρχίζω να στο διαβάζω λοιπόν. Κι είναι ό,τι ωραιότερο διάβασα ποτέ. Και μ' ακούς. Τη φωνή μου να διαβάζει τις λέξεις σου. Κι αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι διάβαζες, το νόημα, αλλά ταυτόχρονα νευρίασες μαζί μου, σα να φταίω. Θες να μου αρπάξεις το βιβλίο πίσω, να μου πεις να φύγω. 

   Και ξαφνικά βρίσκομαι έξω από το δωμάτιο, μπροστά στην πόρτα που έχεις κλειδώσει. Να ψελλίζω μόνος μου τις τελευταίες σελίδες καθώς έμπαινα όλο και πιο βαθιά. Γιατί αυτός πίστευες είναι ο μοναδικός τρόπος να αρχίσεις να ξαναδιαβάζεις. Μόνο έτσι, στην ηρεμία.

Μα ακόμη δεν κατάλαβες.

Γιατί ήμουν μέσα στο δωμάτιο ν' ακούω.

Γιατί μου έδωσες το βιβλίο και το πήρα.

Γιατί κατά βάθος το διαβάζω τόσο καλά. Γιατί κατά βάθος σ' αρέσει να μ' ακούς.

Ποια φωνή νομίζεις πως θα ακούς όσο προσπαθείς να το διαβάσεις;

Ποια φωνή νομίζεις πως ακούω εγώ;

Βράδιασε. Πρέπει να φύγω.

Παραμύθια ενός ταξιδιώτη #3

   Κατέβασε την πρώτη γουλιά μετά το τσούγκρισμα κι ένιωσε αμέσως το καψάλισμα στο λαιμό του πιο έντονο από κάθε άλλη φορά. Και τότε κοίταξε πιο προσεκτικά το ποτό. Μόνο είχε ακούσει γι αυτό και παρ' όλο που το ουίσκι δεν ήταν ένας φίλος που απέκτησε πρόσφατα, εντούτοις αμφέβαλε αν είχε δοκιμάσει ποτέ άλλοτε κάτι τόσο έντονο κι ωραίο. Ήταν Johnnie μπλε..

«Το έχω για πιο ιδιαίτερες στιγμές.», αποκρίθηκε ο Σάμουελσον, διαβάζοντας με ευκολία τις σκέψεις του.

«Δε βρίσκεις εύκολα ένα τέτοιο πάντως.»

«Ναι, αλλά έχω κι εγώ τις άκρες μου, μπορείτε να πείτε» απάντησε χαμογελώντας με σιγουριά.

Δεύτερη γουλιά και τα ποτήρια χτύπησαν άδεια το γραφείο.

«Για ποιο λόγο τόση βιασύνη;»

Ο Σάμουελσον τον κοίταξε για λίγες στιγμές, μετρώντας παράλληλα τα λόγια του πριν απαντήσει:

«Δεν ξέρω τι συνθήκες βρήκατε ως τώρα, όπου κι αν δουλέψατε. Στοιχηματίζω καλύτερες από δω, και το ελπίζω δηλαδή. Μα εδώ το καθεστώς είναι αρκετά σκληρό κι η γραφειοκρατία μπορεί να γονατίσει πολύ εύκολα κάθε νέα προσπάθεια. Είμαστε μόλις στο δεύτερο χρόνο λειτουργίας και μετράμε ήδη αρκετά οικονομικά προβλήματα. Αν όλο αυτό δεν αρχίσει να αποδίδει από φέτος μάλιστα..»

   Κοιτάχτηκαν για λίγο. Ήθελε ώρα να ρωτήσει, έψαχνε όμως τον τρόπο. Ίσως τώρα, που το ουίσκι χυνόταν ξανά στα ποτήρια.

«Φαντάζομαι η διάσπαση σας άφησε με πολλά προβλήματα..»

«Δεν υπάρχει τίποτα που να μας άφησε», τον διέκοψε απότομα με μια σκιά στο πρόσωπο ο Σάμουελσον, «πήραν την απόφαση αυτή, τη θεώρησαν πιο συμφέρουσα. Και μεταξύ μας, ήταν. Ξέχασαν όμως πως όλα ξεκινούν και τελειώνουν εδώ, και πως είναι άλλο πράγμα η αλλαγή κι άλλο το ξερίζωμα!»

Αυτή τη φορά δεν υπήρχε γουλιά, παρά ένα απότομο άδειασμα κατευθείαν στο λαρύγγι. Ο Σάμουελσον φώναξε σχεδόν, σπάζοντας την αμήχανη σιωπή:

«Υπάρχει το χρήμα, υπάρχει η δόξα, υπάρχει όμως κι η παράδοση. Τα ιδανικά. Κάθε Οργανισμός πρεσβεύει κάτι από αυτά, κι έτσι κερδίζει τον σεβασμό των υπολοίπων. Αυτοί; Οι φίλοι μας κάποτε; Dons, όπως λέγονται τώρα.. Τι πρεσβεύουν; Πείτε μου!»

Σηκώθηκε από την καρέκλα του και πλησίασε το παράθυρο, μένοντας έτσι για λίγο να κοιτάζει το ποτάμι μακρυά να αντανακλά τον απογευματινό ουρανό.

«Θα έρθει όμως ο καιρός που θα καταλάβουν το λάθος τους.» αποκρίθηκε πιο ήρεμα, μα με τρεμάμενη φωνή. «Θα έρθει η μέρα που θα μας βρουν μπροστά τους, δεν υπάρχει αμφιβολία γι αυτό. Και τότε θα δουν.. Αυτό θέλω να γίνουμε.»

Γύρισε και τον κοίταξε, έτσι αμίλητο που καθόταν για λίγη ώρα τώρα.

«Ένα παράδειγμα. Ότι μπορείς να τα καταφέρεις χωρίς να ξεχάσεις ποιος είσαι! Πού ξεκίνησες, γιατί ξεκίνησες.. Θέλω αυτό που κάνουμε να αντανακλά ό,τι βλέπετε γύρω σας. Για μένα αυτό έχει περισσότερο νόημα, όχι τόσο το να φτάσω ψηλά. Αυτό θα έρθει με τον καιρό και τη δουλειά. Το άλλο όμως.. Δεν αγοράζεται ούτε αποκτάται, όπως αυτό εδώ», δείχνοντάς του το μπουκάλι στο γραφείο.

«Καταλαβαίνετε;»

   Θα μπορούσε εύκολα να φανταστεί το ουίσκι να δίνει ζωή στις φλόγες που έκαιγαν στα μάτια του όσο τον κοιτούσε περιμένοντας απάντηση.

«Φυσικά, κύριε Σάμουελσον. Ξέρω κι εγώ ένα-δυο πράγματα από ιδανικά!»

Για λίγο επικράτησε ξανά σιωπή. Έπειτα, συνέχισε:

«Ας πιούμε λοιπόν ένα τελευταίο στην υγειά τους! Πριν ξεκινήσουμε.. Μπορείτε να πείτε στον βοηθό μου να μας συναντήσει στο Κέντρο. Ας πάμε κατευθείαν εκεί»

Ο Σάμουελσον ξαναβρήκε το χαμόγελο της σιγουριάς του και με απαλές κινήσεις άνοιξε το μπουκάλι για το τελευταίο γέμισμα πριν την αρχή, γεμίζοντας τα ποτήρια μέχρι πάνω. Τα ύψωσαν και με με μια φωνή ανήγγειλαν την πρόποση:

«Στην υγειά των Dons!»